May Playlist

 

Ludwig Göransson - Sinners OST

Teaser Sweet - Night Stalker

Grails - Miracle Music 

Rainyard - Powerslide

Tennis - Face Down in the Garden 

Ζητώ ακρόαση θεού και αλλαγή πλανήτη

 

Η Αθήνα είναι ένα τσίρκο, που όλοι είμαστε θεάματα και κοινό ταυτόχρονα. Εδώ και χρόνια, δεν υπάρχει ισορροπία, η υπερπροσφορά γελοιότητας και αγένειας έχει βυθίσει τους δείκτες ανοχής. Η έλευση των social media εξαφάνισε και τα τελευταία προσχήματα αυτοσυγκράτησης και στοιχειώδους ευγένειας. Είμαστε όλοι προϊόντα που επιπλέουμε στον ωκεανό λυμάτων του κάθε αλγόριθμου.

Δεν κυκλοφορώ ιδιαίτερα, δε βγαίνω σχεδόν ποτέ, όμως χρησιμοποιώ τα Μ.Μ.Μ συχνά. Η κρίση, τα μνημόνια, ο νεοφιλελευθερισμός, κτλ., έχουν διαλύσει τα πάντα, μεταξύ άλλων και τις δομές ψυχικής υγείας, με αποτέλεσμα, να παίζεις ρωσική ρουλέτα, κάθε φορά που μπαίνεις σε λεωφορείο ή βαγόνι του μετρό. Σε ποια πτέρυγα του ψυχιατρείου θα μπεις σήμερα;

Η μικροπανίδα των Μ.Μ.Μ. περιλαμβάνει τα εξής είδη (που πρέπει να εξαφανιστούν άμεσα):

Τους καταπιεσμένους εν δυνάμει dj. Δεν υπάρχει λόγος ν'ακούμε όλοι την trap κοπριά με την οποία σκοτώνεις τα ελάχιστα εγκεφαλικά κύτταρα που έχεις, κράτα τα εκλεπτυσμένα μουσικά σου γούστα για τις ιδιωτικές σου στιγμές. Ανέγερση γκούλαγκ και fast track καταδίκες άμεσα για όλους αυτούς τους μυαλοπυρόπληκτους. Όποιο κόμμα προτείνει διανομή δωρεάν ακουστικών σε τρένα, λεωφορεία και τρόλεϊ, θα το ψηφίσω χθες.

Επίσης, δεν υπάρχει λόγος να μιλάτε στο κινητό σαν να βρίσκεστε στην τουαλέτα του σπιτιού σας. Δε με νοιάζει γιατί δε σου έστειλε ο\η\το τάδε μετά το ραντεβού. Δε με νοιάζει γιατί πηγαίνεις σε ψυχαναλυτή, προφανώς σου τρώει τα λεφτά, και θα στείλεις όλους τους υπόλοιπους σε ψυχίατρο. Γιατί δεν έχεις σχέση, φίλους, παρέες. Γιατί κανείς δε σε αντέχει, χωρίς να σε χρεώσει 50 ευρώ.

Σας τα είπε ο Guy Ritchie δια στόματος Jason Statham πριν από 22 χρόνια, όμως δεν ακούτε.

Οι περισσότεροι κριτικοί κινηματογράφου στην Ελλάδα είναι για λοβοτομή. Όσοι καλοί υπάρχουν είναι η εξαίρεση της εξαίρεσης. Η πλειονότητα χωρίζεται σε δύο κατηγορίες:

1) Στις ξινεφίλ Αντουανέτες και Μαντάμ Σουσούδες, που τα κείμενα τους ζέχνουν ελιτισμό και ξιπασιά. Ειδικά, όταν αναφέρονται στον εαυτό τους στο τρίτο πρόσωπο, σε ρεσιτάλ ναυτίας, του στυλ "ο υπογράφων θεωρεί τον τάδε σκηνοθέτη εγκληματικά ατάλαντο και πνευματικά ανάπηρο, αλλά του επιτρέπω να συνεχίσει να γυρίζει ταινίες, γιατί με διασκεδάζει". Η κινηματογραφικά αμόρφωτη πλέμπα, θα τολμήσει να μου πει εμένα, εμένα, που έχω δει όλη τη φιλμογραφία του Jonas Mekas και του Miklós Jancsó... Ας καγχάσω, έχω να πάω και σε μια προβολή σε κάποια από τις στέγες και τα ιδρύματα, που φοροδιαφεύγουν, μασάνε κρατικό χρήμα και ξεπλένουν εθνικούς ευεργέτες. Που μας μπουκώνουν λεφτά για να διαφωτίσουμε τους ρυπαρούς χωρικούς, για την τέχνη και τα μηνύματα που ίσως να χρηματοδοτεί αυτή την εβδομάδα η C.I.A.

2) Σε γραφιάδες που αραδιάζουν τις πιο γλυκανάλατες και χαζοχαρούμενες κριτικές, που κάνουν τα συμπαθή Άρλεκιν να μοιάζουν με Σιοράν. Χειρότερα κι από σχόλιο έφηβης σε video K-pop μπάντας στο Youtube.

 "Η ευχή μας έγινε πραγματικότητα! Ένας κινηματογραφικός  θρίαμβος που συνθέτει ένα παζλ φιλμικών αναφορών σε κάτι που ειλικρινά μοιάζει… διαφορετικό. Μια ταινία μαζί με την οποία χάνεσαι γιατί απλά φοβάσαι να μείνεις πίσω, που κρύβει μέσα της όλα τα καλοκαίρια που δε ζήσαμε. Ο Θ.Κ. κάνει  νουβέλ νουβέλ βαγκ. Ενα σινεμά απόλυτα auteur και εντελώς είναι δικό του, που σκιαγραφεί με χιούμορ και  τρυφερότητα τη συναισθηματική αδεξιότητα της γενιάς του.

Ένα σινεμά χειροποίητο, που χρησιμοποιεί όλα τα χρώματα από την παλέτα της νοσταλγίας, ένα σινεμά που δε μοιάζει με άλλο. Ακόμα κι αν θες να εντοπίσεις επιρροές, είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάτι που να είναι αληθινά σαν το σινεμά του νεαρού σκηνοθέτη. Αφηγηματικό σινεμά που καταφέρνει να έχει την υφή ενός κολάζ από καρτ ποστάλ διακοπών. Με χρώματα, βλέμματα, αλλά και ρετρό μουσικές που ξεχειλίζουν από απογυμνωμένη συναισθηματικότητα. Το κοινό κράταγε την ανάσα του και ύστερα κουβέντιασε πολύ. Είναι από εκείνα τα φιλμ που πολύς κόσμος θα θέλει να μοιράσει βραβεία, και πολύς κόσμος  θα θέλει να ξαναδεί. Από εμάς είναι ναι".

Ξέρω, καταλαβαίνω. Οι περισσότεροι από αυτούς τους γραφιάδες, είτε γράφουν τσάμπα, είτε πληρώνονται ελάχιστα. Όμως, ειλικρινά φτάνει. Έχουμε γεμίσει με καταπιεσμένους συγγραφείς Άρλεκιν, που ξερνάνε τις ασυναρτησίες τους σε κάθε site. Δεν περιμένω να διαβάσω Ραφαηλίδη ή Ebert στην κάθε διαδικτυακή χωματερή, αλλά ειλικρινά, γράψτε ένα κείμενο, χωρίς να μοιάζει με λεζάντα κάτω από post διακοπών στο Instagram. Καλύτερα βάλτε απόσπασμα από Λειβαδίτη...

Είναι όλα τόσο απαίσια; Είναι και θα γίνουν χειρότερα. Γενικά, αλλά και ειδικά. Όταν είσαι μεσήλικος, όλα σου φαίνονται μέτρια, γιατί βρίσκεσαι στη μέση. Όταν ήσουν νέος όλα έμοιαζαν όμορφα, τουλάχιστον πρωτόγνωρα. Στην τρίτη ηλικία, όλα θα μοιάζουν απαίσια, γιατί δε θα είναι πια για σένα. Ο κόσμος υπνοβατεί με δεμένα μάτια μέσα σε ναρκοπέδιο, ενώ νομίζει πως είναι στο παράδεισο. Μέχρι μια μεγάλη έκρηξη, να βάλει τελεία στην ηλιθιότητα της ανθρώποτητας, πάντα θα υπάρχουν μικρές γλυκές νίκες.

Τα βγάζεις φωτογραφίες γάτες που λιάζονται. Το Wick Is Pain. Το Sinners. Να ξαναβλέπεις αγαπημένες ταινίες. Σταματάω εδώ, γιατί θ'αρχίσω να γράφω σαν συντάκτης free press ή ελληνικού κινηματογραφικού site, που γράφει κριτική για ταινία κάποιου φίλου του...

Εκπομπή Μονοπλάνο στο radio reboot

 

Κάθε Τετάρτη, 16:00-18:00, μπορείτε να με ακούτε στο radio reboot, να φλυαρώ για ταινίες (και όχι μόνο), ανάμεσα στα τραγούδια. Πάρτε και ορεκτικό, το πρώτο μέρος από αφιέρωμα σε soundtracks.

YΓ Δεχόμεθα και παραγγελιές. 

April Playlist

 

U2 - Zooropa

Messa - The Spin 

Trent Reznor and Atticus Ross - Gone Girl OST

Little Barrie & Malcolm Catto - Electric War

L.A. Witch - Doggod 

March Playlist

 

Bambara - Birthmarks

Blend Mishkin & Soul Sugar - Theory of Mind

Myth Carver - Twist Of Fate

Naxatras - V

Albert Verrecchia - Roma drogata: la polizia non può intervenire OST

Bambara (feat. Midwife) - Face of Love

 

Οντολογία αποδόμησης του μεταψηφιακού εκκρεμούς ή πως η γάτα μου παίρνει LSD (και δε μου δίνει...)

 

"Η μοναξιά είναι ένα πλήθος. Απωθημένα, ματαιωμένες προσδοκίες, αποκαΐδια αναμνήσεων, κομμάτια από διαφορετικά παζλ που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Τριγυρίζει στις συνοικίες του μυαλού, αλώνει την όποια γαλήνη έχει αφήσει η ψηφιακή καταιγίδα. Αέναο doomscrolling, ίσως μια υποσυνείδητη επιθυμία, πως κάποια στιγμή, θα σκάψεις τον βυθό και θα βρεθείς κάπου άλλου. Σαν την σκηνή στο Shawshank Redemption, πρέπει να σπάσεις το σωλήνα της αποχέτευσης και να συρθείς μέσα στα περιττώματα, για ν'αποδράσεις.

Όμως, ο διαδικτυακός ωκεανός δεν έχει πυθμένα. Κολυμπάμε ανάμεσα σε αμέτρητα στρώματα ομοιωμάτων, όπως θα έλεγε και ο Μπωντριγιάρ. Το ομοίωμα, η προσομοίωση -πείτε το όπως θέλετε- δεν κρύβει την πραγματικότητα, είναι η πραγματικότητα. Σπάσαμε τον σωλήνα της αποχέτευσης, και νομίζουμε πως επιστρέψαμε στη μήτρα. Βουλιάζουμε μέσα στα σκατά, και πιστεύουμε πως κολυμπάμε στα σύννεφα. 

Οι μοναξιές είναι ένα πλήθος. Παράλληλες πορείες που πλησιάζουν η μια την άλλη, αλλά δεν τέμνονται ποτέ. Τρομαγμένο κοπάδι που ψάχνει ποιμένα. Ο καταναλωτισμός δεν αντικατέστησε τη θρησκεία, είναι η μόνη αληθινή θρησκεία. Καταναλώνουμε αντικείμενα, υπηρεσίες, εμπειρίες (έστω κι από δεύτερο χέρι), ιδέες. Ο εαυτός είναι το απόλυτο καταναλωτικό φετίχ. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, ανακατασκευάζεται, ντύνεται με νέο περιτύλιγμα και σερβίρεται. Μια γραμμή παραγωγής  σε φαύλο κύκλο. Η ζωή έχει νόημα όταν βιώνεται ως διαφήμιση. Ένας ουροβόρος όφις που τρώει την ουρά του, δεν χορταίνει ποτέ, καταβροχθίζοντας την ύπαρξή του, συγχέοντας τον κόσμο με τον εαυτό του και τον εαυτό του με τον κόσμο. Και πάλι Μπωντριγιάρ:  Η μαγεία της κοινωνίας μας είναι λευκή, δεν είναι πια εφικτή η αίρεση μέσα στην αφθονία. Πρόκειται για την προφυλακτική λευκότητα μιας χορτασμένης κοινωνίας, μιας κοινωνίας χωρίς ίλιγγο και χωρίς ιστορία, χωρίς μύθο άλλον από τον εαυτό της.

Όπως πολύ εύστοχα το συνοψίζει ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν : Ως μηχανισμός εξατομίκευσης αναλαμβάνει τη λειτουργία του ροζάριου, το οποίο είναι επίσης εύχρηστο και χειροπιαστό όπως το κινητό τηλέφωνο. Σκοπός και των δύο αντικειμένων είναι η αυτοεξέταση και ο αυτοέλεγχος. Η εξουσία αυξάνει την αποτελεσματικότητά της αναθέτοντας την επιτήρηση στον καθένα ξεχωριστά. Το "like" είναι το ψηφιακό αμήν. Κάθε φορά που πατάμε "like", δείχνουμε υποταγή στην εξουσία. Το smartphone δεν είναι απλώς ένας αποτελεσματικός μηχανισμός επιτήρησης, αλλά και ένα φορητό εξομολογητήριο. Το Facebook είναι η εκκλησία, η παγκόσμια συναγωγή της ψηφιακής εποχής.

Η νεοφιλελεύθερη ψυχοπολιτική κυριαρχείται από θετικότητα: αντί να χρησιμοποιεί αρνητικές απειλές, εργάζεται με θετικά κίνητρα. Δεν χρησιμοποιεί το "πικρό φάρμακο", αλλά το "like". Κολακεύει την ψυχή, αντί να την παραλύει με σοκ. Δελεάζει την ψυχή, την υποχρεώνει, αντί να της αντιτίθεται. Καταγράφει επιμελώς τους πόθους, τις ανάγκες και τις επιθυμίες της, αντί να τις "αποδομεί". Η νεοφιλελεύθερη ψυχοπολιτική είναι μια έξυπνη πολιτική που επιδιώκει να ευχαριστήσει, να εκπληρώσει, αντί να καταπιέσει.

Τουιτάρεις άρα υπάρχεις· κάνε like και θα σου κάνουν κι εσένα· εκμυστηρεύσου και την παραμικρή βαρετή λεπτομέρεια και θα σωθείς κι εσύ

Η μοναξιά μέσα στο πλήθος. Κελιά που επιπλέουν σ'ένα Inception συμβόλων και ψευδαισθήσεων. Οδεύουν αργά προς έναν ορίζοντα με σπασμένα γυαλιά, ένα τεράστιο στόμα που χάσκει. Ο χρόνος, ο οποίος είναι άλλη μια αυταπάτη-δικλείδα ασφαλείας, το κλειδί και ταυτόχρονα η παγίδα. Ένα αέναο παρόν, που πλημμυρίζει παρελθόν και μέλλον, ένας βάλτος που καταπίνει τα πάντα, μια τρύπα που χύνεται μέσα της όλος ο χάρτης της αντίληψης".  

Ένας γδούπος με ξύπνησε. Έτρεξα στο σαλόνι. Η γάτα έπαιζε με το πληκτρολόγιο. Της έβαλα να φάει και κάθισα μπροστά από τον υπολογιστή. Ξέχασα ένα αρχείο word ανοιχτό. Πότε τα έγραψα όλα αυτά; Δε βγάζουν κανένα νόημα. Κοιτάζω καχύποπτος τη γάτα. Γλείφει σχολαστικά το πόδι της και το τρίβει στο πρόσωπο της. Σταματάει και με κοιτάζει. Βρε λες; Να τα έγραψε εκείνη; Δεν τις ξαναπαίρνω φτηνή γατοτροφή, ποιος ξέρει τι έχει μέσα... Κλείνω το pc και ξαπλώνω στον καναπέ. Η γάτα κάθεται απέναντι μου στην πολυθρόνα. Ποιος από τους δύο θ'αποκοιμηθεί πρώτος; Γάτες που γράφουν δοκίμια; Δεν είναι κακή ιδέα για διήγημα. Τα βλέφαρα μου κλειδώνουν.

"Για να παραφράσω τον Γκόγια, ο ύπνος των τεράτων γεννάει τον εφιάλτη της λογικής. Η λογική σ'ενα παράλογο κόσμο είναι ο απόλυτος παραλογισμός. Η διαδικασία της απομάγευσης του κόσμου και του εαυτού από το υποκείμενο, είναι μια αυτοαποδόμηση, μια τελετουργία μύησης. Χτίζεις ενώ ταυτόχρονα γκρεμίζεις, τα τείχη από παλίμψηστα, μιας φυλακής φτιαγμένης από έναν πολτό νεκρών συμβόλων. Οι μεταβιομηχανικοί τροφοσυλλέκτες, όσοι αιώνες κι αν περάσουν, παραμένουν τροφοσυλλέκτες. Δε θέλουν να βγουν από το πλατωνικό σπήλαιο, έχουν πεισθεί πως το φως έξω είναι κίβδηλο, αντίθετα, όσα βαθιά χαθούν στο σκοτάδι, τόσο πιο κοντά θα βρεθούν στην αλήθεια. Κοιμήσου μεγάλη άσχημη άτριχη γάτα, όταν γίνει η επανάσταση ή η κατάρρευση του πλανήτη, δε θα έχει notification. Η φύση θα μας κάνει unsuscribe, block και delete. Μέχρι τότε, να φροντίσεις να μου βάζεις περισσότερο πατέ".