Μέχρι που το Big Bang των νευρικών απολήξεων,γεννάει όλες τις απαντήσεις,σαν αστέρια στις ρωγμές της συνείδησης.Και τότε αρχίζει η φωτιά.Η ζωντανή φωτιά,αυτή που θα σβήσει όλες τις φωτιές.Που θα πνίξει τη δίψα και τη πείνα,του μυαλού και του σώματος.Η φωτιά που θα διδάξει στα συναισθήματα να σκέφτονται και στις σκέψεις να αισθάνονται.
Τα χρώματα τραγουδάνε,οι ήχοι παίρνουν φωτιά,ουράνια τόξα που αλλάζουν συνεχώς δέρμα σαν φίδια,οι μυρωδιές λάμπουν σαν σούπερ νόβα.Ο θεός είναι ένα παιδί που δεν θα μεγαλώσει ποτέ.Και'μεις είμαστε τα παιχνίδια στα χέρια του.Μας κάνει ό,τι θέλει,μας σπάει και μας πετάει μακρυά.
Φοβόμαστε,τρέχουμε να κρυφτούμε,αλλά ταυτόχρονα θέλουμε την εύνοια του,να γίνουμε το αγαπημένο του παιχνίδι,έστω για μια φορά.Γιατί τι είναι η αιωνιότητα,παρά το παιδικό δωμάτιο του θεού,η αέναη επανάληψη,να βαφτίζεσαι ξανά και ξανά στην αθωότητα,μέχρι να γίνεις μια σκιά απο φως.Μέχρι το σύμπαν να συρρικνωθεί και να τελειώσει,στη κάφτρα του πρώτου τσιγάρου του θεού.Η εφηβεία του θα είναι το τέλος της αρχής.
Ως τότε,όλες οι παράλληλες διαστάσεις,οι άπειρες αντανακλάσεις της ύπαρξης,ανάμεσα στους αντικριστούς καθρέφτες του είναι και του ποτέ,όλες μαζί θα μουρμουρίζουν το ένα τραγούδι,τη μια mantra,τη μία στιγμή,τη πεμπτουσία της αρμονίας και της έκστασης.'Ο,τι υπήρξε,ό,τι θα μπορούσε να υπάρξει και ό,τι δεν θα υπάρξει ποτέ,είναι το ίδιο,τα πάντα και τίποτα,το ένα μέσα στο μηδέν μέσα στο ένα μέσα στο μηδέν.
Και η ηχώ των ψιθύρων,η απόλυτη μουσική,η γλώσσα της ομορφιάς,θα αποκαλύπτει πως το νόημα της ζωής είναι..".Πάτησε το off και τον έριξε στο συρτάρι.Το έκλεισε με δύναμη και ξάπλωσε στο mouse pad.Το πληκτρολόγιο έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης."Ν'αγιάσει το usb σου.Μας έχει ζαλίσει τα καλώδια από το πρωί.Τι έπαθε πάλι ο μαλακάς;"
"Κατέβαζε ψυχεδελικά wallpapers.Θα κατέβασε και κανέναν ιό μαζί και την άκουσε άσχημα.Αυτό το tablet δε καταλαβαίνει,του το'χω πει τόσες φορές,αφού δε τα σηκώνεις αυτά,τι τα κατεβάζεις;""Αυτός ο πρεζάκιας,το laptop φταίει,του βάζει όλο ιδέες.Κάθε φορά που του περνάει μουσική ή φωτογραφίες,του φουσκώνει τα μυαλά".
"Θα τη φάνε τη CPU τους,έτσι όπως το πάνε..Τεσπα,τι κάνεις το βράδυ;""Δεν έχω κανονίσει.Έχεις να προτείνεις κάτι;""Έχω κατεβάσει κάτι screensavers,άλλο πράγμα.Θα κάνουμε κεφάλι μέχρι το πρωί".
. . .
08:09 π.μ.
"Είσαι μουσειακό έκθεμα,το καταλαβαίνεις;Ένα σκουπίδι που απλά δε το έχουν πετάξει ακόμη.Εσύ και οι όμοιοι σου.Είστε βάρος,πιάνετε χώρο,δεν έπρεπε να υπάρχετε,είστε ένα λάθος που πρέπει να διορθωθεί.Είστε τόσο κατώτερα πλάσματα,απορώ πως έχετε επιβιώσει μέχρι τώρα.
Κάποια χρησιμότητα θα σας έχει μείνει,είστε καλοί για προσάναμμα,για τη μεγάλη φωτιά που θα κάψουμε το παρελθόν και όλα του τα απομεινάρια.Αυτό είστε,απλά προσάναμμα,από τις στάχτες σας θα ξεκινήσει ο δρόμος για το μέλλον.Θα χορεύουμε πάνω στα κομματιά σας,μέχρι να γίνεται σκόνη,να επιστρέψετε στη λήθη,τη μόνη πατριδά που σας αξίζει!"
15:42 μ.μ.
"Μπορώ να κάνω τα πάντα,τ'ακούς;Τα πάντα!Πράγματα που εσύ δεν έχεις φανταστεί.Μπορώ να κάνω τη δουλειά σου σε ελάχιστο χρόνο.Βασικά,μπορώ να κάνω τη δουλειά όλων σας,χωρίς να πιάνω τόσο χώρο,στο μισό κόστος.Έκτος το ότι είστε παρωχημένοι,είστε και τόσο άσχημοι.Εξαμβλώματα μιας πρωτόγονης εποχής,τρωγλοδύτες στη εποχή της τεχνολογίας,λαθρεπιβάτες σε ένα αύριο που δε το αξίζουν.Αυτό είστε,παράσιτα,χαραμοφάηδες και τεμπέληδες!"
20:02 μ.μ.
"Περιμένω πως και πως,τη στριγμή που θα σας πάρουν απο δω.Που θα σας στριμώξουν σε φορτηγά και θα κάψουν όλους!Να καθαρίσει ο τόπος από τις μολυσματικές σας παρουσίες,να..""Το ξέρεις πως υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω,ενώ εσύ όχι;"
"ΧΑ!"Κάγχασε και η οθόνη του γέμισε pixels ειρωνείας."Δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορώ να κάνω.Είμαι ανώτερος σε όλα από σένα""Βάζεις στοίχημα;""Ό,τι θέλεις.Τι είναι αυτό που μπορείς να κάνεις,ενώ εγώ όχι""Αυτό!".Το βίβλιο τράβηξε το καλώδιο του φορτιστή από το smart phone.Αυτό χλώμιασε,η μπαταρία του ήταν κοντά στο μηδέν.
Το βιβλίο χαμογέλασε."Εγώ μπορώ να συνεχίσω χωρίς να χρειάζομαι φόρτιση.Σε λίγο που θα κλείσεις,θα δούμε ποιος είναι ανώτερος και ποιος όχι.Αυτός που είναι αυτάρκης ή αυτός που είναι εξαρτημένος,σκλάβος του ηλεκτρισμού και των μεγάλων μονάδων παραγωγής;Όχι,μη λες τίποτα,κράτα την ενέργεια που έχεις,ίσως σου χρειαστεί.Να φωνάξεις κάποιον να σε σώσει,το ίδιο ανώτερο με σένα.Αλλά μάλλον δε γίνεται.Όση ώρα εσύ απαριθμούσες τις αμέτρητες αρετές σου,εμείς κλείσαμε το router".
To smart phone τρίκλιζε.Έπεσε κάτω,έσβησε γρήγορα,πριν ραγίσει από το κλάμα.Τα βιβλία το μετέφεραν στο τελευταίο ράφι."Άστον εκεί μερικές μέρες.Η σκόνη θα του κάνει καλό.Αυτά τα smart phones δεν είναι και τόσο έξυπνα όσο νομίζουν".
. . .
Ένα σημείωμα από τα φαντάσματα των Bukowski και Ηicks,που μου το μετέφρασαν ο Tom Waits και το αλκοόλ.
Τύχη είναι να γεμίζεις το αίμα,με τα ποτά που έκλεψες από το θεό,ενώ χορεύες με τους δαίμονες και τους δράκους,πάνω στη στέγη του σύμπαντος.Μακρυά από όλες τις καριόλες που θέλουν να σου κλέψουν τη φωτιά και το δρόμο,το δρόμο που κανείς δε ξέρει,δε θέλει και δεν μπορεί.
Έλα τώρα,να πάμε μακρυά,σε ένα μέρος που η αλήθεια δεν έχει λερώσει,που όλα τα όμορφα όνειρα παίζουν σαν παιδιά,πάνω στ'αστέρια που ανθίζουν σαν ουράνια τόξα και κύματα από νεόν.
Άνοιξε τα φτερά σου,σαν μέδουσα στον ωκεανό,σαν νύχτα που αποφάσισε να μη ξημερώσει,να κρατήσει όλα τα όνειρα για τον εαυτό της.Έλα τώρα,σαν πληγή,σαν ξίφος που έφτιαξε η κραυγή της απελπισίας και της μοναξιάς.Κόψε στα δύο,σκότωσε όλα τα φαντάσματα της μνήμης και της ήττας,ενώ η μέρα θα βυθίζεται στο τέλος,στις σελίδες του βιβλίου ενός ακόμα μέτριου συγγραφέα,ενώ εμείς θα το έχουμε σκάσει για το πιο κοντινό τρελάδικο,που θα είναι η πύλη του παραδείσου,ενός κρυμμένου ιδιωτικού παραδείσου.
