Παρασκευή 27 Ιουλίου 2012
Παλιρροιακά ρήματα
Ξυπνάω το πρωί,κοιτάζω τη πόλη από το μπαλκόνι.Όλα στη θέση τους.Αναρωτιέμαι..Διαβάζω,βλέπω,ακούω.Χαμός,σκιές έκρηξης παντού,χρεοκοπίες,κοινωνικές αναταραχές,συσσωρευμένο μίσος που σαν νερό ψάχνει μια ρωγμή για να πνίξει τα πάντα.
Ακόμα τίποτα..Τι συμβαίνει πραγματικά;Κυκλοφορώντας στις φλέβες της πόλης είναι πιο εύκολο να αντιληφθείς κάποια πράγματα.Κάποτε τα σύνορα με τον εχθρό ήταν εμφανή,ήξερες ποιος ήταν.Τώρα ο εχθρός σε έχει πείσει πως είναι ένα φάντασμα.Είναι παντού και πουθενά,είναι όλοι και κανένας.
Η αμφιβολία είναι η αρχή της γνώσης,η καχυποψία η μικρή άσχημη αδερφή της.Και έχει ποτίσει τα πάντα.Δεν βλέπω τέρατα και καταστροφές στους δρόμους,βλέπω όμως μικρές,καθημερινές στιγμές που περνάνε απαρατήρητες να φτιάχνουν ένα παζλ,που χτίζεται σιγά σιγά.
Τις γκριμάτσες αηδίας ανάμεσα μας,τις βρισιές μέσα από τα δόντια που γίνονται όλο και πιο δυνατές.Νταηλίκια σε λεωφορεία από επιβάτες και ελεγκτές.Τον οδηγό που κατέβηκε από το αυτοκίνητο,διέκοψε τη κυκλοφορία για να τσαμπουκαλευτεί με τον ξένο που καθαρίζει τζάμια.Πιτσιρικάδες να βλέπουν ως χαβαλέ τον εκφοβισμό.
Όλα αυτά τα παρασύρει η καθημερινότητα και η μιζέρια,κανένας δεν δίνει σημασία,γίνεται πια κάτι συνηθισμένο.
Με την άνοδο και την είσοδο στη βουλή της Χ.Α. τέτοιες συμπεριφορές και νοοτροπίες νομιμοποιούνται,δικαιολογούνται,αποκτούν όλο και μεγαλύτερη ανόχη εως και σιωπηλή επιδοκιμασία.
Κυρίως όμως νομιμοποιείται η αδιαφορία."Και τι με νοιάζει εμένα;".Και η αδιαφορία μπορεί να μην πατάει τη σκανδάλη,γεμίζει όμως το όπλο.Η άμπωτη της σιωπής όλο και ψηλώνει,η σκιά της η πιθανότητα σκοτεινιάζει κάθε σκέψη,μικρές πλημμυρίδες προς το παρόν ρίχνουν τοξικές ψιχάλες.
"Και τι με νοιάζει,να φύγουν,να δείρουμε,να σκοτώσουμε,μισώ,απεχθάνομαι,δε ξέρω,για τους τιμωρήσω κτλ.".
Ρήματα ακονισμένα στο συναίσθημα,στραμμένα σαν λεπίδες προς όλες τις κατευθύνσεις.Όταν τελειώσουμε με τους "παρείσακτους" ποιος έχει σειρά;Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας,όποιος πιστεύει σε αυτά που πιστεύουμε εμείς;Όποιος έχει περίεργο χτένισμα,φοράει παρδαλά παπούτσια;
Όσο και να χτυπάμε τους καρπούς,δεν πρόκειται να ξεριζώσουμε το δέντρο.Η λαθρομετανάστευση είναι πρόβλημα,όμως η νοοτροπία προσέγγισης μπορεί να αποδειχθεί μεγαλύτερο.Όταν λοιπόν το μόνο σου εφόδιο είναι σφυρί,όλα τα προβλήματα θα τα βλέπεις σαν καρφιά.Eίναι κακοί οι λαθρομετανάστες,αλλά θα είναι μια χαρά να δουλευούν τσάμπα σε έργα του δημοσίου (δηλαδή κάποιου μεγαλοεργολάβου) σύμφωνα με τη πρόταση της Χ.Α.
Το ότι -όχι τόσο μακροπρόθεσμα- θα έχουμε οι περισσότεροι εργασιακά,κοινωνικά δικαιώματα λαθρομετανάστη,μάλλον δε μας περνάει από το μυαλό.Τίποτα δεν είναι πρόβλημα μέχρι να χτυπήσει τη πόρτα μας.Tίποτα δεν είναι κακό μέχρι να μας βλάψει.Τελικά οι ξένοι είμαστε εμείς,ξένοι με τον εαυτό μας,την αλήθεια,τα θέλω μας και τα μπορώ μας.Αφήνοντας τα απόβλητα της ιστορίας να μπαίνουν ως "λαθρομετανάστες" στο μυαλό μας,στη ζωή μας.
Παραφράζοντας τον Αυστριακό ποιητή Τρακλ,αν η ευτυχία ανήκει σε αυτόν που περιφρονεί τη γνώση,τότε δεν αξίζει καμιά από τις δύο..
Ακόμα τίποτα..Τι συμβαίνει πραγματικά;Κυκλοφορώντας στις φλέβες της πόλης είναι πιο εύκολο να αντιληφθείς κάποια πράγματα.Κάποτε τα σύνορα με τον εχθρό ήταν εμφανή,ήξερες ποιος ήταν.Τώρα ο εχθρός σε έχει πείσει πως είναι ένα φάντασμα.Είναι παντού και πουθενά,είναι όλοι και κανένας.
Η αμφιβολία είναι η αρχή της γνώσης,η καχυποψία η μικρή άσχημη αδερφή της.Και έχει ποτίσει τα πάντα.Δεν βλέπω τέρατα και καταστροφές στους δρόμους,βλέπω όμως μικρές,καθημερινές στιγμές που περνάνε απαρατήρητες να φτιάχνουν ένα παζλ,που χτίζεται σιγά σιγά.
Τις γκριμάτσες αηδίας ανάμεσα μας,τις βρισιές μέσα από τα δόντια που γίνονται όλο και πιο δυνατές.Νταηλίκια σε λεωφορεία από επιβάτες και ελεγκτές.Τον οδηγό που κατέβηκε από το αυτοκίνητο,διέκοψε τη κυκλοφορία για να τσαμπουκαλευτεί με τον ξένο που καθαρίζει τζάμια.Πιτσιρικάδες να βλέπουν ως χαβαλέ τον εκφοβισμό.
Όλα αυτά τα παρασύρει η καθημερινότητα και η μιζέρια,κανένας δεν δίνει σημασία,γίνεται πια κάτι συνηθισμένο.
Με την άνοδο και την είσοδο στη βουλή της Χ.Α. τέτοιες συμπεριφορές και νοοτροπίες νομιμοποιούνται,δικαιολογούνται,αποκτούν όλο και μεγαλύτερη ανόχη εως και σιωπηλή επιδοκιμασία.
Κυρίως όμως νομιμοποιείται η αδιαφορία."Και τι με νοιάζει εμένα;".Και η αδιαφορία μπορεί να μην πατάει τη σκανδάλη,γεμίζει όμως το όπλο.Η άμπωτη της σιωπής όλο και ψηλώνει,η σκιά της η πιθανότητα σκοτεινιάζει κάθε σκέψη,μικρές πλημμυρίδες προς το παρόν ρίχνουν τοξικές ψιχάλες.
"Και τι με νοιάζει,να φύγουν,να δείρουμε,να σκοτώσουμε,μισώ,απεχθάνομαι,δε ξέρω,για τους τιμωρήσω κτλ.".
Ρήματα ακονισμένα στο συναίσθημα,στραμμένα σαν λεπίδες προς όλες τις κατευθύνσεις.Όταν τελειώσουμε με τους "παρείσακτους" ποιος έχει σειρά;Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας,όποιος πιστεύει σε αυτά που πιστεύουμε εμείς;Όποιος έχει περίεργο χτένισμα,φοράει παρδαλά παπούτσια;
Όσο και να χτυπάμε τους καρπούς,δεν πρόκειται να ξεριζώσουμε το δέντρο.Η λαθρομετανάστευση είναι πρόβλημα,όμως η νοοτροπία προσέγγισης μπορεί να αποδειχθεί μεγαλύτερο.Όταν λοιπόν το μόνο σου εφόδιο είναι σφυρί,όλα τα προβλήματα θα τα βλέπεις σαν καρφιά.Eίναι κακοί οι λαθρομετανάστες,αλλά θα είναι μια χαρά να δουλευούν τσάμπα σε έργα του δημοσίου (δηλαδή κάποιου μεγαλοεργολάβου) σύμφωνα με τη πρόταση της Χ.Α.
Το ότι -όχι τόσο μακροπρόθεσμα- θα έχουμε οι περισσότεροι εργασιακά,κοινωνικά δικαιώματα λαθρομετανάστη,μάλλον δε μας περνάει από το μυαλό.Τίποτα δεν είναι πρόβλημα μέχρι να χτυπήσει τη πόρτα μας.Tίποτα δεν είναι κακό μέχρι να μας βλάψει.Τελικά οι ξένοι είμαστε εμείς,ξένοι με τον εαυτό μας,την αλήθεια,τα θέλω μας και τα μπορώ μας.Αφήνοντας τα απόβλητα της ιστορίας να μπαίνουν ως "λαθρομετανάστες" στο μυαλό μας,στη ζωή μας.
Παραφράζοντας τον Αυστριακό ποιητή Τρακλ,αν η ευτυχία ανήκει σε αυτόν που περιφρονεί τη γνώση,τότε δεν αξίζει καμιά από τις δύο..
Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012
More zen meets the I
Ζωή είναι να ακροβατείς,ανάμεσα στα διλήμματα.
Ευτυχία να μπορείς να χορεύεις,πάνω στο τεντωμένο σχοινί τους.
Αγάπη να δέχεσαι ένα χέρι,να σε σηκώσει όταν πέσεις,στη λάθος μεριά και να είσαι εκεί όταν πέσει αυτός.
Σοφία ο τρόπος που ισορροπείς,όταν το σχοινί ταλαντεύεται.
Χαρακτήρας το ίδιο το σχοινί...
Ευτυχία να μπορείς να χορεύεις,πάνω στο τεντωμένο σχοινί τους.
Αγάπη να δέχεσαι ένα χέρι,να σε σηκώσει όταν πέσεις,στη λάθος μεριά και να είσαι εκεί όταν πέσει αυτός.
Σοφία ο τρόπος που ισορροπείς,όταν το σχοινί ταλαντεύεται.
Χαρακτήρας το ίδιο το σχοινί...
Κυριακή 22 Ιουλίου 2012
Αντίδοτα στα "αντίδοτα" της μαλακίας
Έπειδη η καθημερινότητα έχει γίνει πολύ ανθυγιείνη και δυστυχώς δεν υπάρχει -ακόμα;- θεραπεία,ας δώσουμε στη γκρίνια άδεια (μιας δεν θα πάρουμε εμείς) και ας κλέψουμε από τον τοκογλύφο χρόνο,μερικά λεπτά ή και ωρές ευδαιμονίας.Για την ευτυχία δεν υπάρχουν συνταγές,την συνταγή της ευτυχίας την γράφεις κάθε φορά από την αρχή.
Κάντε μια βόλτα.Απρογραμμάτιστα,σε εκείνο το κομμάτι της πόλης που σας αρέσει,που ξυπνάει όμορφες αναμνήσεις μέσα σας,σαν γάτες που λιάζονται και τις κάνει να γουργουρίζουν από ευχαρίστηση κάτω απ'το δέρμα.
Άκούσε εκείνο το δίσκο,αυτόν που δεν ακούς συχνά, εκείνον που βρίσκει πάντα κέντρο σε όλα τα G-spots του κρυφού σου εαυτού,αυτόν που σου προκαλεί ακόμα ανατριχίλες ανεκπλήρωτου έρωτα,αλλά έχει και την ζεστή οικειότητα παλιού φίλου.
Βάλε τη ταινία,αυτή που σε ταξιδεύει,που νομίζεις πως γράφτηκε για σένα,που σε κάνει να γελάς σαν παιδί,που σε συγκινεί σα παιδί,που σε πωρώνει σαν έφηβο.Διάβασε εκείνο το βιβλίο,που γράφει όλες τις σκέψεις σου που δεν μπορούσες να εκφράσεις,το μυστικό ημερολόγιο των ονείρων σου,αυτό που έβαλε καινούργια κομμάτια στο παζλ του χαρακτήρα σου.
Πιάσε τη κιθάρα και γρατσούνισε τη,θυμίσου εκείνη τη μελωδία που ήσουν σίγουρος πως θα ριγούσε στάδια,αλλά εσύ ήθελες να ν'ανατριχιάζει μόνο εκείνη.Θυμίσου το riff,που σε μπόλιασε με τη δίψα να πιάσεις όργανο (εκτός από αυτό..) και να εκπορθήσεις τη δόξα.Ή το άλλο που το πάλευες νύχτες και ήσουν βέβαιος ότι και τα είδωλα σου θα έδιναν το νεφρό τους για να το έκαναν δικό τους.
Πάρε το αυτοκίνητο,στη μέση της νύχτας,βάλε δυνατά μουσική και άσε τις σκέψεις να τις πάρει ο αέρας μαζί με τη σταχτη του τσιγάρου.Aυτοσχεδίασε λίγο,ξέφυγε από το σενάριο σαπουνόπερας που μας έχουν φορέσει σαν κορσέ.Μας έχουν καταδικάσει ερήμην σε ισόβια πλήξη και δουλεία,σε μια αντίστροφη πορεία της πεταλούδας,μας έβαλαν σε ένα κουκούλι για να γίνουμε σκουλήκια σαν αυτούς,πριν ανοίξουμε τα φτερά μας.τα πήραν ενέχυρο-καπάρο για την φυλακή μας (έχετε ξανακούσει φυλακισμένοι να πληρώνουν και ενοίκιο;)
Guess what..Τα σκουλήκια δεν έχουν φτερά,όσα κι αν κλέψουν,δε θα πετάξουν ποτέ.Μέχρι να διαπράξουμε το κακούργημα του να ζεις ελεύθερος,ας απόλαυσουμε τα πταίσματα και τα πλημμελήματα της φαντασίας..
Κάντε μια βόλτα.Απρογραμμάτιστα,σε εκείνο το κομμάτι της πόλης που σας αρέσει,που ξυπνάει όμορφες αναμνήσεις μέσα σας,σαν γάτες που λιάζονται και τις κάνει να γουργουρίζουν από ευχαρίστηση κάτω απ'το δέρμα.
Άκούσε εκείνο το δίσκο,αυτόν που δεν ακούς συχνά, εκείνον που βρίσκει πάντα κέντρο σε όλα τα G-spots του κρυφού σου εαυτού,αυτόν που σου προκαλεί ακόμα ανατριχίλες ανεκπλήρωτου έρωτα,αλλά έχει και την ζεστή οικειότητα παλιού φίλου.
Βάλε τη ταινία,αυτή που σε ταξιδεύει,που νομίζεις πως γράφτηκε για σένα,που σε κάνει να γελάς σαν παιδί,που σε συγκινεί σα παιδί,που σε πωρώνει σαν έφηβο.Διάβασε εκείνο το βιβλίο,που γράφει όλες τις σκέψεις σου που δεν μπορούσες να εκφράσεις,το μυστικό ημερολόγιο των ονείρων σου,αυτό που έβαλε καινούργια κομμάτια στο παζλ του χαρακτήρα σου.
Πιάσε τη κιθάρα και γρατσούνισε τη,θυμίσου εκείνη τη μελωδία που ήσουν σίγουρος πως θα ριγούσε στάδια,αλλά εσύ ήθελες να ν'ανατριχιάζει μόνο εκείνη.Θυμίσου το riff,που σε μπόλιασε με τη δίψα να πιάσεις όργανο (εκτός από αυτό..) και να εκπορθήσεις τη δόξα.Ή το άλλο που το πάλευες νύχτες και ήσουν βέβαιος ότι και τα είδωλα σου θα έδιναν το νεφρό τους για να το έκαναν δικό τους.
Πάρε το αυτοκίνητο,στη μέση της νύχτας,βάλε δυνατά μουσική και άσε τις σκέψεις να τις πάρει ο αέρας μαζί με τη σταχτη του τσιγάρου.Aυτοσχεδίασε λίγο,ξέφυγε από το σενάριο σαπουνόπερας που μας έχουν φορέσει σαν κορσέ.Μας έχουν καταδικάσει ερήμην σε ισόβια πλήξη και δουλεία,σε μια αντίστροφη πορεία της πεταλούδας,μας έβαλαν σε ένα κουκούλι για να γίνουμε σκουλήκια σαν αυτούς,πριν ανοίξουμε τα φτερά μας.τα πήραν ενέχυρο-καπάρο για την φυλακή μας (έχετε ξανακούσει φυλακισμένοι να πληρώνουν και ενοίκιο;)
Guess what..Τα σκουλήκια δεν έχουν φτερά,όσα κι αν κλέψουν,δε θα πετάξουν ποτέ.Μέχρι να διαπράξουμε το κακούργημα του να ζεις ελεύθερος,ας απόλαυσουμε τα πταίσματα και τα πλημμελήματα της φαντασίας..
Τρίτη 17 Ιουλίου 2012
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)