Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012
2 By Bukowski
Το μελάνι που έχει χυθεί για τον Buk και τα γραπτά του είναι ανάλογο με το αλκοόλ που είχε πιεί.Ποιός ήταν πραγματικά και ποιός είναι ο αντίκτυπος των βιβλίων του;
Ο Μπουκόφσκι είχε ορίσει τι ήταν και τι όχι
" Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που λέει ένα απλό πράγμα με δύσκολο τρόπο.Καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που λέει ένα δύσκολο πράγμα με απλό τρόπο".
Έγραφε απλά,άμεσα,χωρίς φλυαρίες,φιοριτούρες και άχρηστα κεντίδια,οι προτάσεις του χτύπαγαν το κέντρο του θέματος και όλα τα αδύναμα σημεία των κυττάρων σου.Αν και όροι όπως "ρεαλισμός,βρώμικος ρεαλισμός,κτλ." είναι υπερεκτιμημένοι και άχρηστοι,η γραφή του ήταν πραγματικά μια κάμερα,που έδειχνε τα πράγματα όπως ήταν,δίχως καλολογικά παραμορφωτικά φίλτρα.
Έζησε αρκετά χρόνια στο όριο,στη σκοτεινή πλευρά της ζωής.Τι ήταν τελικά;Νομίζω πως ήταν ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος,που χρειάστηκε να επιστρατεύσει όλη του τη την σκληρότητα για να προστατεύτει.Από τη φθορά,τους συμβιβασμούς και τη σκουριά της καθημερινής ζωής.
Όσο βυθιζόταν στο ποτό,τόσο πιο νηφάλια έκρινε το κόσμο.Η παραίτηση και η ανέχεια δεν είναι τόσο εύκολη όσο μοιάζει,ειδικά όταν είναι επιλογή,ήταν το τίμημα που πλήρωσε για την ανεξαρτησία και τη γαλήνη του,εν τέλει για το ταλέντο του.Σκεφτείτε πόσο δύσκολη είναι η μετριότητα της ρουτίνας και πόσο κουράγιο χρειάζεται,πόσο ευκολότερος όμως είναι ο δρόμος του Μπουκόφσκι;Don't try it.
Σε κάποιους μπορεί να μοιάζει άλλος ένας αλκοολικός συγγραφέας.Ο Μπουκόσφσκι έζησε όσα έγραψε,η ζωή του ήταν πρωταγωνίστρια σε όλα του τα γραπτά.Ξεγυμνωμένη από φιλολογικά ψιμύθια.Ακόμη και σ'αυτην όμως,στο σπασμένο καθρέφτη της,έβρισκε την ομορφιά και τη ποίηση.
Barfly and Factotum
Δύο ταινίες εχουν γυριστεί βασισμένες σε αυτόν,το Barfly (1987) σε σενάριο δικό του,με τον Mickey Rourke και το Factotum(2005) με τον Matt Dillon,βασισμένο κυρίως στο ομώνυμο βιβλίο και σε κάποια ποιήματα του.Πολύ καλές και οι δύο,αποδίδουν πειστικά την ατμόσφαιρα και τη γραφή του Buk.Ο Rourke ερμηνεύει έναν κομμάτια,σαρκαστικό Μπουκόφσκι ενώ ο Dillon(στη καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του,ίσως μαζί με το Crash,το Singles είναι εκτός συναγωνισμού) έναν πιο νηφάλιο και στοχαστικό.
Το Factotum κερδίζει στα σημεία για δύο λόγους.Πρώτον,τη καταπληκτική τελευταία σκηνή.Ο Dillon απαγγέλει το Roll the dice συνοψίζοντας το πνεύμα και το τρυφερό μηδενισμό του Mπουκόφσκι ιδανικά.Και δεύτερον τη μουσική της Kristin Asbjornsen,διακριτική αλλά χωρίς να περνάει απαρατήρητη,συμπληρώνει αρμονικά της εικόνες και τις λέξεις.
Η μελοποίηση του Roll the dice είναι η απαστράπτουσα τελεία στου τελευταίου ποτηριού το σφυροκόπημα.Buk would approve.
Ο Μπουκόφσκι είχε ορίσει τι ήταν και τι όχι
" Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που λέει ένα απλό πράγμα με δύσκολο τρόπο.Καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που λέει ένα δύσκολο πράγμα με απλό τρόπο".
Έγραφε απλά,άμεσα,χωρίς φλυαρίες,φιοριτούρες και άχρηστα κεντίδια,οι προτάσεις του χτύπαγαν το κέντρο του θέματος και όλα τα αδύναμα σημεία των κυττάρων σου.Αν και όροι όπως "ρεαλισμός,βρώμικος ρεαλισμός,κτλ." είναι υπερεκτιμημένοι και άχρηστοι,η γραφή του ήταν πραγματικά μια κάμερα,που έδειχνε τα πράγματα όπως ήταν,δίχως καλολογικά παραμορφωτικά φίλτρα.
Έζησε αρκετά χρόνια στο όριο,στη σκοτεινή πλευρά της ζωής.Τι ήταν τελικά;Νομίζω πως ήταν ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος,που χρειάστηκε να επιστρατεύσει όλη του τη την σκληρότητα για να προστατεύτει.Από τη φθορά,τους συμβιβασμούς και τη σκουριά της καθημερινής ζωής.
Όσο βυθιζόταν στο ποτό,τόσο πιο νηφάλια έκρινε το κόσμο.Η παραίτηση και η ανέχεια δεν είναι τόσο εύκολη όσο μοιάζει,ειδικά όταν είναι επιλογή,ήταν το τίμημα που πλήρωσε για την ανεξαρτησία και τη γαλήνη του,εν τέλει για το ταλέντο του.Σκεφτείτε πόσο δύσκολη είναι η μετριότητα της ρουτίνας και πόσο κουράγιο χρειάζεται,πόσο ευκολότερος όμως είναι ο δρόμος του Μπουκόφσκι;Don't try it.
Σε κάποιους μπορεί να μοιάζει άλλος ένας αλκοολικός συγγραφέας.Ο Μπουκόσφσκι έζησε όσα έγραψε,η ζωή του ήταν πρωταγωνίστρια σε όλα του τα γραπτά.Ξεγυμνωμένη από φιλολογικά ψιμύθια.Ακόμη και σ'αυτην όμως,στο σπασμένο καθρέφτη της,έβρισκε την ομορφιά και τη ποίηση.
Barfly and Factotum
Δύο ταινίες εχουν γυριστεί βασισμένες σε αυτόν,το Barfly (1987) σε σενάριο δικό του,με τον Mickey Rourke και το Factotum(2005) με τον Matt Dillon,βασισμένο κυρίως στο ομώνυμο βιβλίο και σε κάποια ποιήματα του.Πολύ καλές και οι δύο,αποδίδουν πειστικά την ατμόσφαιρα και τη γραφή του Buk.Ο Rourke ερμηνεύει έναν κομμάτια,σαρκαστικό Μπουκόφσκι ενώ ο Dillon(στη καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του,ίσως μαζί με το Crash,το Singles είναι εκτός συναγωνισμού) έναν πιο νηφάλιο και στοχαστικό.
Το Factotum κερδίζει στα σημεία για δύο λόγους.Πρώτον,τη καταπληκτική τελευταία σκηνή.Ο Dillon απαγγέλει το Roll the dice συνοψίζοντας το πνεύμα και το τρυφερό μηδενισμό του Mπουκόφσκι ιδανικά.Και δεύτερον τη μουσική της Kristin Asbjornsen,διακριτική αλλά χωρίς να περνάει απαρατήρητη,συμπληρώνει αρμονικά της εικόνες και τις λέξεις.
Η μελοποίηση του Roll the dice είναι η απαστράπτουσα τελεία στου τελευταίου ποτηριού το σφυροκόπημα.Buk would approve.
Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012
Το μελάνι ως αντίδοτο
Ένα από τα ελάχιστα καλά που έχει η ανεργία,είναι πως έχω αρκετό χρόνο να διαβάσω τις στοίβες με τα βιβλία που περιμένουν.
Διαβάζοντας ένα καλό βιβλίο,νιώθεις την όραση και το μυαλό να ξυπνάνε.Σαν να τρως μετά από καιρό πραγματικό φαγητό,ανακαλύπτεις ξανά όλες τις νότες της γεύσης.
Όλες τις γευστικές αποχρώσεις της γραφής.Όταν έχεις στομώσει από τα τυποποιημένα ψέματα,τα ταχυφαγεία και τα ταχυσφαγεία των μέσων μαζικής εξαθλίωσης,εκεί που οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους,πνιγμένες στα συντηρητικά και στο φαρμάκι της κάθε ενοικιαζόμενης πένας,άνοιξε ένα βιβλίο.
Να θυμηθούμε πόσο όμορφη είναι η γραφή,η πραγματική γραφή,πριν τη κακοποιήσουν γραβατωμένοι σκορπίοι.Μέσα από τις οθόνες,από γυαλιστερές σελίδες,μέσα από το φως,ατελείωτες μεταγγίσεις σκότους έχουν μουδιάσει τη λογική,τη μνήμη και τη φαντασία μας.
Ας θυμηθούμε πως αυτοί που αγαπάνε τη γραφή,ξορκίζουν το σκοτάδι με το μελάνι,μαυρίζουν τα χαρτιά με τον εαυτό τους,μας κάνουν μεταγγίσεις φωτός μέσα απ'το σκοτάδι.Δίνουν στις λέξεις το χαμένο νόημα,το άρωμα,τη μελωδία,το ρυθμό και τη γεύση τους.Και στις σκέψεις μας,την χαμένη τους ανάσα..
Διαβάζοντας ένα καλό βιβλίο,νιώθεις την όραση και το μυαλό να ξυπνάνε.Σαν να τρως μετά από καιρό πραγματικό φαγητό,ανακαλύπτεις ξανά όλες τις νότες της γεύσης.
Όλες τις γευστικές αποχρώσεις της γραφής.Όταν έχεις στομώσει από τα τυποποιημένα ψέματα,τα ταχυφαγεία και τα ταχυσφαγεία των μέσων μαζικής εξαθλίωσης,εκεί που οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους,πνιγμένες στα συντηρητικά και στο φαρμάκι της κάθε ενοικιαζόμενης πένας,άνοιξε ένα βιβλίο.
Να θυμηθούμε πόσο όμορφη είναι η γραφή,η πραγματική γραφή,πριν τη κακοποιήσουν γραβατωμένοι σκορπίοι.Μέσα από τις οθόνες,από γυαλιστερές σελίδες,μέσα από το φως,ατελείωτες μεταγγίσεις σκότους έχουν μουδιάσει τη λογική,τη μνήμη και τη φαντασία μας.
Ας θυμηθούμε πως αυτοί που αγαπάνε τη γραφή,ξορκίζουν το σκοτάδι με το μελάνι,μαυρίζουν τα χαρτιά με τον εαυτό τους,μας κάνουν μεταγγίσεις φωτός μέσα απ'το σκοτάδι.Δίνουν στις λέξεις το χαμένο νόημα,το άρωμα,τη μελωδία,το ρυθμό και τη γεύση τους.Και στις σκέψεις μας,την χαμένη τους ανάσα..
Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012
The little things
Let the headlines wait,
Armies hesitate.
I can deal with fate
But not the little things.
Armageddon may
Arrive anyday.
I can't get away
From the little things
Have you heard the news?
Bad things come in twos.
But I never knew
'Bout the little things.
Every single day
Things get in my way.
Someone has to pay
For the LITTLE THINGS!
Armies hesitate.
I can deal with fate
But not the little things.
Armageddon may
Arrive anyday.
I can't get away
From the little things
Have you heard the news?
Bad things come in twos.
But I never knew
'Bout the little things.
Every single day
Things get in my way.
Someone has to pay
For the LITTLE THINGS!
Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012
Ήρωες,ηθοποιοί και μαλάκες
Οι πραγματικοί ήρωες είναι σαν τους εργάτες και τις καθαρίστριες,κάνουν μια άχαρη,καθημερινή,τη βρώμικη δουλειά.
Όπως χιλιάδες εργαζόμενοι,σηκώνονται τα χαράματα,έχοντας βάλει πάνω από τον εαυτό τους την οικογένεια τους,δίνουν καθημερινά τεράστιες και αθόρυβες μάχες.
Ο ηρωισμός είναι μια άχαρη,σχεδόν αγγαρεία,δουλειά.Δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν έχουμε τέτοιους.
Κάποιον\ους να βγουν μπροστά και να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.Να μας πουν την αλήθεια,όχι τη δικιά τους αλήθεια ή αυτή που τους υπαγόρευσαν οι εργοδότες τους,την αλήθεια.Και να μας θέσουν προ των ευθυνών μας.Τα τελευταία χρόνια γκρινιάζουμε πως η ψήφος μας δεν έχει δύναμη.
Όταν και αν,έρθει η στιγμή που θα μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς για το παρόν και το μέλλον,θα το κάνουμε;Θα έχουμε τα κότσια;Γιατί τότε δε θα έχουμε τη πολυτέλεια ή τη παιδική δικαιολογία να γκρινιάζουμε για τους άχρηστους στη βουλή,σαν κακομαθημένα που τα ρίχνουν όλα στους γονείς τους.Ήταν καλό άλλοθι για την αδιαφορία,τη μαλακία και την αμορφωσιά μας,τόσα χρόνια να θυμόμαστε πως είμαστε και πολίτες,εκτός από ιδιώτες,μόνο την ημέρα των εκλογών.
Μιλώντας εντελώς υποθετικά εως ουτοπικά,με βασική προυπόθεση πως θα ξέραμε πραγματικά τι γίνεται και τι μπορούμε να κάναμε,τώρα λοιπόν που έχει φτάσει η πούτσα στο λάρυγγα,θα βγαίναμε μπροστά να υποστηρίξουμε τις επιλογές μας ή θα μουτζώναμε πάλι το καθρέφτη;
Η πολιτική είναι απλώς το ρετιρέ στις επαγγελματικές φιλοδοξίες σ'αυτή τη δημοκρατία.Μια ακόμη πασαρέλα για τη ματαιοδοξία,μέσο για κοινωνικό γόητρο και εύκολο πλουτισμό,δυσανάλογα με την αξιά,τις προθέσεις και την προσφορά του εκάστοτε πολιτευτή.
Ο Σωκράτης στην απολογία του είχε πει πως επειδή κάποιοι είναι καλοί στη τέχνη τους,νομίζουν πως θα είναι σοφοί και στα υπόλοιπα.Στη σημερινή πολιτική είναι ακόμα χειρότερα.Η πολιτική έχει καταντήσει υποκριτική.Μέτριοι ως κακοί ηθοποιοί,με στρατούς συμβούλων,image makers.κτλ,υπακούοντας τυφλά στη σκηνοθεσία μεγάλων συμφερόντων,βγαίνουν στη σκηνή για να κερδίσουν το κοινό.
Με μόνα όπλα τη φωτογένεια,το ακριβό ντύσιμο,τις δημόσιες σχέσεις και τη ματαιοδοξία μεγατόνων.
Αλλάζουν οι θίασοι,ενίοτε και οι θιασάρχες(για να μη βαριέται το κοινό) αλλά η ουσία παραμένει,δεν υπάρχουν πολιτικοί.Μόνο αναλώσιμοι ηθοποιοί,να βγαίνουν στις κάμερες,στα κανάλια,να παίζουν τους ρόλους τους και κάνουν νόμους τις παραγγελιές του αφεντικού.
Δεν έχουμε ανάγκη από ακριβά κουστούμια,βαλσαμωμένα χαμόγελα,τα αυτιά και τα στομάχια μας δεν αντέχουν ούτε ένα ακόμα κρεσέντο βερμπαλισμού.Δεν χρειαζόμαστε άλλους νεόπλουτους,συνταγματολόγους,καθηγητές και ειδικούς στο τίποτα.Κάποιος πρέπει να κάνει τον εργάτη,το σκουπιδιάρη,τη καθαρίστρια και το βοθρατζή.Η αλήθεια χρειάζεται λίγα λόγια και απλά,το ψέμα χρειάζεται κατακλυσμούς φλυαρίας για να εδραιώθει.
Η ψευδαίσθηση της δημοκρατίας είναι ο πρώτος κρίκος σε μια αλυσίδα που όλο μεγαλώνει.Ψευδαισθήσεις ελευθερίας,επιλογών,εργασίας,επιβίωσης,πραγματικότητας.Ο οικονομικός ολοκληρωτισμός κατάφερε πολύ εύκολα και έξυπνα,ό,τι δεν πέτυχε ο πολιτικός.Η αλήθεια δεν λογοκρίνεται(όχι πάντα),απλά πνίγουν τις αισθήσεις τόνοι εικόνων και άχρηστων πληροφοριών,που είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τι είναι τι.
Ό,τι δεν προβάλεται από τα "έγκυρα" μέσα,απαξιώνεται.Ας είμαστε προσεκτικοί,επιφυλακτικοί και σε εγρήγορση.Τώρα που χωριζόμαστε σε δύο στρατόπεδα ξανά.Δυστυχώς μόνο η άμεση άνοδος του βιοτικού επιπέδου μπορεί να μας σώσει από τη καταστροφή.Ώστε να μη ψάχνουμε εξιλαστήρια θύματα στους πιο αδύναμους.
Δεν είναι πολύ ακριβά τα δίδακτρα της καταστροφής,για να μάθουμε να είμαστε ενημερωμένοι και υπεύθυνοι πολίτες;Μόνο αν ζήσουμε τις χειρότερες σελίδες της ιστορίας μας,μπορούμε να τις μάθουμε;Δε πρόκειται ποτέ να αφυπνιστούμε,η μικρότερη ζημιά λοιπόν θα μας σώσει από τη μεγάλη.Μόνο η βελτίωση της οικονομίκης μας κατάστασης.
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα,μπορεί να αντιληφθούμε από τι γλυτώσαμε,τι ήμασταν έτοιμοι να κάνουμε,πόσο εύκολο είναι να γίνουμε ο χειρότερος εαυτός μας και πόσο δύσκολο ο καλύτερος.Ίσως,μια στις χίλιες,τότε καταλάβουμε πως μόνο οι ευτυχισμένοι άνθρωποι μαθαίνουν,αυτοί που εμπνέονται και εμπνέουν.Οι δυστυχισμένοι το μόνο που μπορούν να μάθουν εύκολα είναι να μισούν.
Όπως χιλιάδες εργαζόμενοι,σηκώνονται τα χαράματα,έχοντας βάλει πάνω από τον εαυτό τους την οικογένεια τους,δίνουν καθημερινά τεράστιες και αθόρυβες μάχες.
Ο ηρωισμός είναι μια άχαρη,σχεδόν αγγαρεία,δουλειά.Δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν έχουμε τέτοιους.
Κάποιον\ους να βγουν μπροστά και να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.Να μας πουν την αλήθεια,όχι τη δικιά τους αλήθεια ή αυτή που τους υπαγόρευσαν οι εργοδότες τους,την αλήθεια.Και να μας θέσουν προ των ευθυνών μας.Τα τελευταία χρόνια γκρινιάζουμε πως η ψήφος μας δεν έχει δύναμη.
Όταν και αν,έρθει η στιγμή που θα μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς για το παρόν και το μέλλον,θα το κάνουμε;Θα έχουμε τα κότσια;Γιατί τότε δε θα έχουμε τη πολυτέλεια ή τη παιδική δικαιολογία να γκρινιάζουμε για τους άχρηστους στη βουλή,σαν κακομαθημένα που τα ρίχνουν όλα στους γονείς τους.Ήταν καλό άλλοθι για την αδιαφορία,τη μαλακία και την αμορφωσιά μας,τόσα χρόνια να θυμόμαστε πως είμαστε και πολίτες,εκτός από ιδιώτες,μόνο την ημέρα των εκλογών.
Μιλώντας εντελώς υποθετικά εως ουτοπικά,με βασική προυπόθεση πως θα ξέραμε πραγματικά τι γίνεται και τι μπορούμε να κάναμε,τώρα λοιπόν που έχει φτάσει η πούτσα στο λάρυγγα,θα βγαίναμε μπροστά να υποστηρίξουμε τις επιλογές μας ή θα μουτζώναμε πάλι το καθρέφτη;
Η πολιτική είναι απλώς το ρετιρέ στις επαγγελματικές φιλοδοξίες σ'αυτή τη δημοκρατία.Μια ακόμη πασαρέλα για τη ματαιοδοξία,μέσο για κοινωνικό γόητρο και εύκολο πλουτισμό,δυσανάλογα με την αξιά,τις προθέσεις και την προσφορά του εκάστοτε πολιτευτή.
Ο Σωκράτης στην απολογία του είχε πει πως επειδή κάποιοι είναι καλοί στη τέχνη τους,νομίζουν πως θα είναι σοφοί και στα υπόλοιπα.Στη σημερινή πολιτική είναι ακόμα χειρότερα.Η πολιτική έχει καταντήσει υποκριτική.Μέτριοι ως κακοί ηθοποιοί,με στρατούς συμβούλων,image makers.κτλ,υπακούοντας τυφλά στη σκηνοθεσία μεγάλων συμφερόντων,βγαίνουν στη σκηνή για να κερδίσουν το κοινό.
Με μόνα όπλα τη φωτογένεια,το ακριβό ντύσιμο,τις δημόσιες σχέσεις και τη ματαιοδοξία μεγατόνων.
Αλλάζουν οι θίασοι,ενίοτε και οι θιασάρχες(για να μη βαριέται το κοινό) αλλά η ουσία παραμένει,δεν υπάρχουν πολιτικοί.Μόνο αναλώσιμοι ηθοποιοί,να βγαίνουν στις κάμερες,στα κανάλια,να παίζουν τους ρόλους τους και κάνουν νόμους τις παραγγελιές του αφεντικού.
Δεν έχουμε ανάγκη από ακριβά κουστούμια,βαλσαμωμένα χαμόγελα,τα αυτιά και τα στομάχια μας δεν αντέχουν ούτε ένα ακόμα κρεσέντο βερμπαλισμού.Δεν χρειαζόμαστε άλλους νεόπλουτους,συνταγματολόγους,καθηγητές και ειδικούς στο τίποτα.Κάποιος πρέπει να κάνει τον εργάτη,το σκουπιδιάρη,τη καθαρίστρια και το βοθρατζή.Η αλήθεια χρειάζεται λίγα λόγια και απλά,το ψέμα χρειάζεται κατακλυσμούς φλυαρίας για να εδραιώθει.
Η ψευδαίσθηση της δημοκρατίας είναι ο πρώτος κρίκος σε μια αλυσίδα που όλο μεγαλώνει.Ψευδαισθήσεις ελευθερίας,επιλογών,εργασίας,επιβίωσης,πραγματικότητας.Ο οικονομικός ολοκληρωτισμός κατάφερε πολύ εύκολα και έξυπνα,ό,τι δεν πέτυχε ο πολιτικός.Η αλήθεια δεν λογοκρίνεται(όχι πάντα),απλά πνίγουν τις αισθήσεις τόνοι εικόνων και άχρηστων πληροφοριών,που είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τι είναι τι.
Ό,τι δεν προβάλεται από τα "έγκυρα" μέσα,απαξιώνεται.Ας είμαστε προσεκτικοί,επιφυλακτικοί και σε εγρήγορση.Τώρα που χωριζόμαστε σε δύο στρατόπεδα ξανά.Δυστυχώς μόνο η άμεση άνοδος του βιοτικού επιπέδου μπορεί να μας σώσει από τη καταστροφή.Ώστε να μη ψάχνουμε εξιλαστήρια θύματα στους πιο αδύναμους.
Δεν είναι πολύ ακριβά τα δίδακτρα της καταστροφής,για να μάθουμε να είμαστε ενημερωμένοι και υπεύθυνοι πολίτες;Μόνο αν ζήσουμε τις χειρότερες σελίδες της ιστορίας μας,μπορούμε να τις μάθουμε;Δε πρόκειται ποτέ να αφυπνιστούμε,η μικρότερη ζημιά λοιπόν θα μας σώσει από τη μεγάλη.Μόνο η βελτίωση της οικονομίκης μας κατάστασης.
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα,μπορεί να αντιληφθούμε από τι γλυτώσαμε,τι ήμασταν έτοιμοι να κάνουμε,πόσο εύκολο είναι να γίνουμε ο χειρότερος εαυτός μας και πόσο δύσκολο ο καλύτερος.Ίσως,μια στις χίλιες,τότε καταλάβουμε πως μόνο οι ευτυχισμένοι άνθρωποι μαθαίνουν,αυτοί που εμπνέονται και εμπνέουν.Οι δυστυχισμένοι το μόνο που μπορούν να μάθουν εύκολα είναι να μισούν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)