Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

Juliet Is Bleeding

Αγκάλιασε το παλτό της σφιχτά,το φθινόπωρο είχε αρχίσει να γίνεται εχθρικό.Οι στάλες τρύπωναν στα ρούχα της και την ανατρίχιαζαν.Κοίταξε την ώρα.Δεν ήθελε να περιμένει άλλο το λεωφορείο.Φόρεσε τα ακουστικά και ξεκίνησε για το σπίτι.
                    Οι ψίθυροι της Marianne Faithful σκέπαζαν τις σκέψεις της.Όχι όλες και όχι για πολύ.Οι κλήσεις διέκοπταν το τραγούδι,τις απέρριψε όλες.Δεν ήθελε να μιλήσει σε κανέναν.Τα ρούχα που φόραγε στη σχολή χορού δεν ήταν αρκετά ζεστά.Μαθήματα χορού,μαθήματα υποκριτικής,part time δουλειές,full time μοναξιά.
                    Το πραγματικό όνομα της ζωής είναι ειρωνεία.Είχε φορτώσει με τόσα πολλά πράγματα το χρόνο της,κι όμως ένιωθε πιο κενή από ποτέ.Είχε γνωρίσει τόσους ανθρώπους τους τελευταίους μήνες,είχε πάει σε τόσα μέρη.Μπαρ,πάρτι,συναυλίες,θέατρο και σινεμά.
                     Τόσα άτομα,σαν διαφημίσεις στο youtube.Δεν ήθελε να τους βλέπει ή να τους ακούει.Ευχήθηκε να υπήρχε ένα adblock για τους ενοχλητικούς,ένας φάκελος spam για τις ανούσιες γνωριμίες.Όλοι προσπαθούν να σου πουλήσουν κάτι.Και οι χειρότεροι είναι αυτοί που προσπαθούν να σου πουλήσουν μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
                       Άνθρωπόμορφες εφαρμογές,θέλουν να σε κάνουν καλύτερη,χαρούμενη,ευτυχισμένη.Κανείς δε θέλει να σε ακούσει,να σε μάθει,να προσπαθήσει να σε αγαπήσει.Να αγκαλιάσει τα λάθη σου,να χαϊδέψει τα ελαττώματα σου.Να πάρει από το χέρι τα μυστικά σου και να τα μάθει να μη φοβούνται.Να τα μάθει να περπατάνε σαν παιδιά,να τα μεγαλώσει ώστε να πάψουν να είναι μυστικά.
                       Κοιτάζει τα δάχτυλα της.Παγωμένα,σκληρά.Τα νύχια της απεριποίητα.Περνάει τα χέρια στα μαλλιά της.Τα φέρνει κοντά στη μύτη της.Δεν βρίσκει τη μυρωδιά.Θυμάται που της το έλεγε συνέχεια.Όταν κοιμόντουσαν μαζί,την έσφιγγε πάνω του,ανάσαινε τη μυρωδιά της  και κοιμόταν αμέσως.
                 

Τι ήταν ψεύτικο και τι αληθινό;Έχει σημασία πια;Και αν ναι,για ποιον και γιατί;Η βροχή δυνάμωνε.Έτρεξε και χώθηκε στα στενά.Ανέβηκε στα σκαλιά,είχε σχεδόν φτάσει.Κοίταζε την είσοδο της πολυκατοικίας για αρκετά λεπτά.Δεν ήθελε να μπει.Αποφάσισε να αυτοσχεδιάσει.Μπήκε στο ασανσέρ και χαμήλωσε το κινητό.Άνοιξε σιγά τη πόρτα της ταράτσας.
                       Τα φώτα της πόλης έμοιαζαν με λουλούδια κάτω απ'το νερό.Έπιασε τα μαλλιά της,τράβηξε τη καρέκλα και κάθισε.Καθόταν ακριβώς στο όριο,η βροχή αγκάλιαζε το μισό της σώμα.Χάζευε ασυναίσθητα φωτογραφίες.Νόμιζε πως τις είχε σβήσει όλες.Όλες εκτός από μια.Σκούπισε τις ψιχάλες από την οθόνη και την χάιδεψε.
                          Ακούμπησε στο τοίχο και γλίστρησε αργά στο πάτωμα.Ο ουρανός είχε καθαρίσει.Λίγο πριν το ξημέρωμα,τα αστέρια λάμπουν περισσότερο.Έκλεισε το ένα μάτι και σήκωσε το δεξί της χέρι.Ένωνε τους αστερισμούς με τη φανταστική κλωστή φωτός που άφηνε το δάχτυλο της.
                           Το έκανε μέχρι που αποκοιμήθηκε.Τη ξύπνησε ένα παρατεταμένο κορνάρισμα.Σηκώθηκε τρομαγμένη.Έτριψε το πρόσωπο της και κοίταξε γύρω της.Η πόλη είχε ξυπνήσει και γκρίνιαζε.Πήρε τη τσάντα και κατέβηκε τα σκαλιά βαριεστημένα.Το κινητό βομβαρδισμένο από κλήσεις και μηνύματα.
                            Λίγο πριν βάλει το κλειδί στη πόρτα,άκουσε την ειδοποίηση.Προσπάθησε να καταλάβει τι ήταν αυτό που διάβαζε.

scratch out all you prayers
tie em up with barbed wire
and push them down the stairs
and i'll whittle you a pistol
for reepin' nightmares off the blinds
those sunsabitches always seem to sneak up from behind

Τους έψαξε στο ίντερνετ.Ήταν στίχοι.Έβαλε το τραγούδι να παίζει.

put on little perfume and ribbon in your hair
careful that you don't wake up the hounds
tear a bolt of lightning
off the side of the sky
and throw in the cedar chest

Συνειδητοποίησε πως ζούσε μια από αυτές τις σκηνές ταινίας,που η πρωταγωνίστρια ετοιμάζεται να κάνει κάτι παράτολμο,συνήθως κάποιο μεγάλο λάθος,που εκείνη τη στιγμή μοιάζει η καλύτερη απόφαση του κόσμου.

lay down here beside me
let me hold you in the dirt
and you'll tremble as the flames
tear the throat out of the night
sink your teeth into my shoulder
dig your nails into my back
tell that lettle girl to let go of my sleeve
you'll be awoman when i catch you
as you fall in love with me


Έβαλε τα κλειδιά στη τσέπη και έφυγε.Άκουσε το τραγούδι δεκάδες φορές μέχρι να φτάσει.Χτύπησε τη πόρτα και περίμενε.Είχε κατέβει το πρώτο σκαλί όταν άνοιξε.Αμηχανία πολλών μεγατόνων.Μέχρι το πρώτο φιλί.
                            Ρούχα στο πάτωμα,η ανάσα της βροχής από τις γρίλιες,πράγματα που πέφτουν.Φιλιά σαν αυτά είναι η μόνη δικαιοσύνη που διορθώνει,που επαναφέρει,που αποκαθιστά.Αφήνει τη τιμωρία για την απουσία.Και δεν υπάρχει σκληρότερη ποινή από την σιωπή.


   

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Little Miss Chaos



Tο μαργαριτάρι είναι η
αυτοβιογραφία του
στρειδιού.Φ.Φελίνι.
Mια φορά κι έναν καιρό,ήταν ένα μικρό κορίτσι.Ένα
όμορφο,έξυπνο,γεμάτο φαντασία,αλλά και ντροπαλό,φοβισμένο και κυκλοθυμικό.Ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο,αλλά δεν ήξερε πως.
Ο κόσμος του σπιτιού της την είχε τρομάξει πολύ.Δεν ήθελε να βγει από το σπίτι.Σκεφτόταν πόσο χειρότερα θα ήταν εκεί έξω.Αν την πλήγωναν τόσο πολύ αυτοί που υποτίθεται την αγαπούσαν,ποιος ξέρει πόσος πόνος κρυβόταν πέρα από τους τοίχους του διαμερίσματος.
                        Αποφάσισε να κρατήσει τον κόσμο σε απόσταση.Θα τον γνώριζε μέσα από το σπίτι.Θα τον εξερευνούσε μέσα από τα βιβλία,τα τραγούδια,τις ταινίες και τις εμπειρίες των άλλων.Θα τον ερμήνευε με την νηφαλιότητα και την ψυχραιμία του παρατηρητή.Θα τον δημιουργούσε ξανά απ'την
αρχή,καλύτερο από ό,τι ήταν.
                        Κάθε βράδυ προσπαθούσε να συμφιλιώσει τους φόβους με τα όνειρα της,την πραγματικότητα με τη φαντασία.Κάποιες φορές έκανε ένα μικρό βήμα μπροστά,κάποιες άλλες ένα πίσω.Η φαντασία της γινόταν ο χάρτης,οι σκέψεις και τα συναισθήματα όλα τα σύνεργα της τέχνης.Απεριόριστες πρώτες ύλες,όνειρα και προσδοκίες.
                         Όμως κάποιες νύχτες,τίποτα δεν ήταν αρκετό.Αισθανόταν τον εαυτό της σαν ζουρλομανδύα,όσο προσπαθούσε να ξεφύγει,τόσο πιο στενός γινόταν.Το σπίτι σαν πλοίο που βούλιαζε,πλημμύριζε σιωπή και σκοτάδι από
νωρίς.Μόλις έκλειναν οι πόρτες,η υποκρισία έβγαζε τα γάντια και τα ρούχα της δουλειάς.Αφαιρούσε το make up και έπαιρνε την πραγματική της μορφή.
Η απλή καθημερινή ζωή.Που δεν ήταν ποτέ απλή,ούτε ζωή.Άλλη μια παράσταση στο τσίρκο της κόλασης.Η κόλαση δεν είναι
φωτιές,αποκρουστικοί δαίμονες και πίνακες σε μουσεία.Η κόλαση
κρύβεται σε αυτά που δεν λέγονται.Στα βλέμματα κατά την διάρκεια του φαγητού.Στα μισόλογα.Στη σιωπή.Όταν δεν μπορείς να κοιμηθείς,στη μέση της νύχτας και κάθε θόρυβος είναι το τέρας που πλησιάζει.
                      Κόλαση είναι όλα αυτά που δεν συμβαίνουν σε σένα,που συμβαίνουν πάντα στους άλλους.Που τα παρακολουθείς σαν ταινία και δεν θα σου ανήκουν ποτέ.Κόλαση είναι να αντιλαμβάνεσαι την ευτυχία,μόνο σαν θεατής.Από δεύτερο χέρι.
                      Και ο ορισμός της χαράς,στο λεξικό του μυαλού σου,να είναι ένα άδειο σπίτι.Χωρίς υστερικές φωνές,καυγάδες.Χωρίς λέξεις σαν κεντριά,που δεν μπορείς να τις βγάλεις από μέσα σου,χωρίς να πληγωθείς χειρότερα.Το μικρό κορίτσι δεν ήθελε άλλο.Αν δεν μπορούσε να γνωρίσει τον κόσμο χωρίς να της κάνει κακό,θα έφτιαχνε έναν δικό της.
                       Έναν κόσμο που η βία θα ήταν αδιανόητη,που η κόλαση δεν θα υπήρχε και η μιζέρια θα ήταν ξεχασμένη,σαν κακό όνειρο.Οι μάσκες αυτού του κόσμου θα γινόντουσαν φτερά στο δικό της.Θα μαδούσε το σκοτάδι και τη σιωπή σαν μαργαρίτες.Μέχρι το φως να κυλήσει στα χέρια της σαν νερό.
                        Έκλεισε τη πόρτα και έκατσε στο γραφείο της.Έβγαλε τα χαρτιά,τα μολύβια και τα χρώματα της.Φόρεσε τα ακουστικά και βολεύτηκε στη καρέκλα.Έκλεισε για λίγο τα μάτια.Πολύχρωμα αστέρια χόρευαν κάτω από τα βλέφαρα της,αφήνοντας πίσω τους σκιές ουράνια τόξα.
                         Το πρώτο τραγούδι την ηρέμησε,το δεύτερο την αγκάλιασε και της ψιθύρισε στο αυτί πως κανένας δεν θα τη πειράξει.Το τρίτο κατέβασε τον ουρανό και τον χώρεσε στο δωμάτιο.Πήρε το μολύβι και άρχισε.Δεν έγραφε,ζωγράφιζε λέξεις,χάραζε προτάσεις,χρωμάτιζε με παραγράφους.
                          Σταμάτησε και έριξε μια ματιά.Δεν ήταν κακό για αρχή."Mια φορά κι έναν καιρό,ήταν ένα μικρό κορίτσι".





Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Noir ιστορίες (Πιο σύντομες κι από τσιγάρο) II

   Ή στιγμιότυπα από τη ζωή ενός ντετέκτιβ (που θα προτιμούσε να μείνει ανώνυμος)                      
      
  

                                     I
Οι γυναίκες που αλλάζουν τη ζωή σου,εμφανίζονται δύο ή τρεις φορές.Γυναίκες σαν αυτή,που δίνει όλο το αίμα του όνειρου,όλο το οξυγόνο,τον ιδρώτα και το νόημα,μόνο μια.Μπαινοβγαίνει στο σπίτι και τη ζωή σου σαν γάτα.Όποτε και όπως αυτή θέλει.
                      Θα πάρει αυτό που θέλει,θα φύγει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι'αυτό.Μεταξύ μας,δεν θα το ήθελες διαφορετικά.Ξέρει όλους τους χάρτες του κορμιού σου,άλλωστε εκείνη τους έχει φτιάξει.Κάθε σημείο που διασταυρώνονται όλες σου οι αισθήσεις.Μ'ένα πέρασμα των χειλιών της,πάλλονται σαν χορδές.
                      Μέχρι να ξανάρθει,θα είσαι φυλακισμένος στην ηχώ της ανάσας της.Έρχεται σαν βροχή,γλιστράει από τις γρίλιες,φεύγει σαν καπνός.Ενώ βουλιάζεις αργά,διαλύεσαι στο νερό μαζί με τις στάχτες.
                                      ΙΙ
Τι γίνεται όταν σε ανακαλύπτουν να τους παρακολουθείς;Αν είσαι πιο δυνατός,τους απειλείς,τους δέρνεις και τρέχεις.Αν είναι πιο δυνατοί,σε απειλούν,τρέχεις πριν σε δείρουν.Πολύ.Αν είναι όμορφη,τη φλερτάρεις για αντιπερισπασμό.Αν είναι άσχημη,σε φλερτάρει για αντιπερισπασμό.Επίσης,παρακολουθείς λάθος άτομο.

                                              ΙΙΙ
Ο στόχος σου είναι ένας 80χρονος.Που το έσκασε από το σπίτι,γιατί δεν άντεχε να ζει με τις τύψεις 60 ετών.Σε παρακαλάει να τον αφήσεις να φύγει.Σου σφίγγει τα χέρια,ενώ τα λόγια του λιώνουν μέσα στα αναφιλητά,από ένα σημείο και μετά,δεν καταλαβαίνεις τι λέει.Κλείνει στη παλάμη σου όλη του περιουσία.Δεν πρόλαβα να πω τίποτα,έφυγε τρέχοντας.
                 Δύο εβδομάδες μετά,τον βρήκαν κρεμασμένο.Έβγαλα το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα από το συρτάρι.Είμαι συνένοχος;Μπορεί.Αποδόθηκε δικαιοσύνη;Όχι.Ποιος τιμωρήθηκε τελικά;Όλοι και κανένας.Δυστυχώς η δικαιοσύνη είναι σαν τη βροχή,δεν πέφτει ποτέ για να σβήσει τις πυρκαγιές της αδικίας,και σε πνίγει όταν δεν τη χρειάζεσαι.
     
                                           IV
Υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι αδύνατον να τα ξέρεις,αλλά είναι αδύνατον να ξέρεις ποια είναι αυτά.Η δουλειά μου είναι να ξέρω.Πρέπει να ξέρω.Ακόμα και όταν δεν θέλω να ξέρω.Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να με ξέρουν.Σε κάποιες δε θέλω να ξέρω τον εαυτό μου.Δε θέλω να με ξέρουν.Δε ξέρω αν με θέλουν.Συνήθως με θέλουν γιατί δε με ξέρουν.Μετά,δεν με θέλουν γιατί με ξέρουν.Δεν έχω βρει τη περίπτωση,που να εξακολουθούν να με θέλουν,ενώ με ξέρουν.


                                    V
Κατάλαβα από το τρόπο που ανέβαινε τις σκάλες τι θα ακολουθούσε.Άνοιξα τη πόρτα και κόλλησα στο τοίχο.Έβαλε όλη του τη δύναμη στη γροθιά του,παραπάτησε και έπεσε.Δύο κροσέ τον ηρέμησαν.Δε πληρώνομαι αρκετά για να κάνω τον θηριοδαμαστή εκνευρισμένων μοιχών.

                                    VI
Ο Καμύ είχε γράψει πως τα πλούτη δεν είναι η αθώωση,μα η αναστολή.Βέβαια,αν έβλεπε το γιοτ του πελάτη μου,θα καταλάβαινε πως με τέτοια αναστολή,η αθώωση μοιάζει με ισόβια κάθειρξη.Μου έδειξε τη φωτογραφία της γυναίκας του.Με 30 χρόνια διαφορά,το περίεργο θα ήταν να μην τον απατούσε.
                Δεν ήταν τόσο ο εγωισμός του -που είχε πληγωθεί,αλλά όχι ανεπανόρθωτα-,όσο το ότι ήθελε ένα αναίμακτο διαζύγιο.Όση ώρα μου μιλούσε,από μέσα μου είχα ξεκαρδιστεί.Οι γυναίκες σαν αυτή είναι σαν τη ζώνη του πρωταθλητή στην επαγγελματική πυγμαχία.Όσα λεφτά κι αν έχεις,όσους αγώνες και αν στήσεις,δεν μπορείς να την αγοράσεις για πάντα,μόνο να τη νοικιάσεις.Μέχρι να στη πάρει κάποιος άλλος.

                                  VII
To χειρότερο σε αυτή τη δουλειά δεν είναι η βία.Το χειρότερο είναι οι πιθανότητες που δεν εξάντλησες.Τα δευτερόλεπτα.Γιατί πάντα είναι ζήτημα δευτερολέπτων.Έσπασα τη πόρτα και όρμησα.Δεν ήταν κανείς στο δωμάτιο.Μύριζε ιδρώτας.Έψαξα παντού.Πάνω στο κρεβάτι ένα λευκό φόρεμα.Έμοιαζε φρεσκοσιδερωμένο.Το σήκωσα,στο πίσω μέρος είχε ένα μεγάλο κόκκινο λεκέ.Έκανα το μέρος άνω κάτω.Δε τον βρήκαν ποτέ,ούτε τη κοπέλα.Αν είχα φτάσει πιο νωρίς,θα την είχα σώσει.Κάποια δευτερόλεπτα κρατάνε χρόνια.Στοιχειώνουν τις μικρές ώρες.
                       Και θέλεις τόσο πολύ να ήταν αλλιώς,που μερικά βράδια το ονειρεύεσαι.Πως προλαβαίνεις.Σπας τη πόρτα,τον αιφνιδιάζεις.Τον αφήνεις αναίσθητο,σχεδόν νεκρό στο πάτωμα.Παίρνεις τη μικρή στα χέρια σου και τρέχεις.Και έστω για λίγο,για ένα πρωί,ο κόσμος είναι καλός,δίκαιος,και τα χρώματα του δεν είναι δολώματα,παγίδες που έστησε το σκοτάδι.

                                                VIII
Το τέλος της μέρας άφησε τεράστιους κρατήρες στο μυαλό και το σώμα μου.Θα χρειαστούν τεράστιες ποσότητες αλκοόλ και ευτυχίας για να τους σκεπάσουν.Δυστυχώς δεν έχω αρκετά χρήματα για το πρώτο,ούτε αρκετή τύχη για το δεύτερο.Ελπίζω να με φτάσουν τα τσιγάρα μέχρι το πρωί.Να με νανουρίσει η νικοτίνη,πριν το ξημέρωμα.
                                                   

                  
                                    IX
"Ίσως να είναι ασυγχώρητο το να με συγχωρήσεις.Δε ξέρω τι ακριβώς θέλω να σου πω,το πρόβλημα είναι πως οι λέξεις είναι εμπόδια.Αλλά..Από εκείνη τη μέρα,νιώθω σαν κομπάρσος στη ζωή μου.Σαν χαρακτήρας σε λάθος ταινία.Αφού βρέθηκε σε κάποιο φιλμ που δεν ανήκει,καταλαβαίνει πως όλα είναι ψεύτικα.Βλέπει τα σκηνικά,τις κάμερες,τα μικρόφωνα.
                      Όλα είναι λάθος,ξένα.Αφου δεν είναι πια στη δικιά του ταινία,αφού λείπει το κομμάτι που έδινε νόημα.Οι νύχτες δεν έχουν πια άρωμα,χωρίς τη μυρωδιά των μαλλιών σου στο μαξιλάρι.Ούτε η σιωπή δεν είναι πια δική μου,χωρίς εσένα να μουρμουρίζεις κάποια μελωδία,να μου ψιθυρίζεις στο σκοτάδι.
                        Μπορεί να μην είναι αρκετό το να θέλεις κάποιον,το να είσαι ερωτευμένος μαζί του,να τον αγαπάς.Μπορεί κάποιες φορές να έχει σημασία το ποιος είσαι όταν είσαι μαζί του.Και'γω μαζί σου ήμουν ο καλύτερος και ο χειρότερος εαυτός μου,πολλές φορές ταυτόχρονα.Μπορεί οι δαίμονες μου να μην έφευγαν ποτέ,να έκαναν υπερωρία όταν ήσουν μαζί μου.
                          Όμως,όταν οι δαίμονες μου συναντούσαν τους δικούς σου,μεταμόρφωναν κάθε κόλαση σε προθάλαμο του παραδείσου.Και αυτό το συναίσθημα είναι το μέτρο σύγκρισης  για κάθε συγκίνηση,η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας,το αντίδοτο για κάθε τι μέτριο,ανούσιο και βαρετό.
                           Δε ξέρω τι άλλο να σου πω,δε ξέρω τι είναι αρκετό,ποιες λέξεις και σε ποια σειρά,θα έφτιαχναν ένα ξόρκι,που θα αναιρούσε το ό,τι προηγήθηκε.Δε ξέρω που είσαι απόψε,με ποιον είσαι,τι σκέφτεσαι,τι νιώθεις και τι κάνεις.Απλά,θα ήθελα να ξέρεις πως σε..".Έσβησε το μήνυμα για πέμπτη φορά.Πέταξε το κινητό στο κρεβάτι,έβαλε το τελευταίο ποτό,άναψε το τελευταίο τσιγάρο και έβαλε το τελευταίο τραγούδι.
                           Πήρε το βιβλίο από το κομοδίνο και το ξεφύλλισε.Ανθυπομειδίασε θλιμμένα.Ο Μπουκόφσκι  έχει πάντα δίκιο,ειδικά τις μικρές ώρες.Άφησε το βιβλίο στο πάτωμα και ξάπλωσε.Η βελόνα στο πικαπ των σκέψεων του κόλλησε στους τελευταίους στίχους.Σαν mantra,σαν προσευχή.
                           Η ποίηση είναι αυτό συμβαίνει όταν δε μπορεί να συμβεί τίποτα άλλο.Θα μπορούσε να είναι το λήμμα,κάτω από τη φωτογραφία της.Πάτησε το play και αφέθηκε.





          

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2018

Οι σχέσεις πεθαίνουν σαν τους ανθρώπους;


Γεννιούνται και σαν τους ανθρώπους;Ποια είναι η στιγμή της σύλληψης τους;Όταν γνωρίζεις κάποιον;Όταν του μιλάς για πρώτη φορά;Όταν τον κοιτάζεις και αισθάνεσαι κάτι διαφορετικό;Στο πρώτο φιλί,τη πρώτη φορά που κάνεις έρωτα;Ποια είναι τα σύνορα της οικειότητας,που πρέπει να περάσεις με κάποιον,για να να νιώσεις πραγματικά κοντά του,μαζί του;
                Τα περνάμε ποτέ;Οι σχέσεις γερνάνε σαν εμάς;Πότε σταματάνε να μεγαλώνουν και αρχίζουν να γερνάνε;Όταν ξέρουμε -σχεδόν- τα πάντα για τον άλλο;Όταν δεν υπάρχει κάτι να ανακαλύψουμε;Όταν τον θεωρούμε δεδομένο;Όταν σταματάμε να μοιραζόμαστε καινούργιες εμπειρίες μαζί του;
               Υπάρχουν σχέσεις που δεν μεγαλώνουν ποτέ;Που πεθαίνουν νωρίς από ανίατες ασθένειες;Σχέσεις που γερνάνε πριν την ώρα τους;Από τι πεθαίνουν συνήθως;Η αδιαφορία είναι ο καρκίνος που τις ροκανίζει σιγά σιγά ή όταν εμφανίζεται κάποιος τρίτος;Παθαίνουν Αλτσχάιμερ;
                Αν δε μεγαλώσουν σωστά,έχουν ψυχολογικά;Και θα είναι πάντα δυστυχισμένες;Πολλές φορές,ενώ είναι κλινικά νεκρές,γιατί τις κρατάμε ζωντανές;Ποιον προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανό,ποιον να ξεγελάσουμε;Πέφτουν οι σχέσεις σε κώμα;Και αν ναι,τι μπορεί να τις ξυπνήσει;
Είναι σαν παιδιά;Κάποια στιγμή μεγαλώνουν και πρέπει να τα αφήσεις να φύγουν;Ή σαν γονείς;Παθαίνουν ατυχήματα;Μένουν ανάπηρες;Μπορούμε να τις θεραπεύσουμε;Τις κρατάμε σαν άλλοθι;Να κάνουν τη βρώμικη δουλειά;Σαν εργαζόμενο,σαν σκλάβο;Τις πληγώνουμε όταν κάνουμε λάθη;Είναι φόνος εξ'αμελείας;Ή εκ προμελέτης;
                 Που πηγαίνουν οι σχέσεις όταν πεθάνουν;Έχουν Παράδεισο και Κόλαση;Ή μένουν φαντάσματα και μας στοιχειώνουν;Μας τιμωρούν με το να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη;Μπορείς να βαλσαμώσεις μια σχέση;Μπορεί να σε βαλσαμώσει μια σχέση;Να νομίζεις ότι όλα είναι καλά,ενώ τίποτα δεν είναι;
                Κρατάνε μυστικά οι σχέσεις από εμάς;Υπάρχει μυστικό για να κρατήσει μια σχέση;Χρειάζονται botox και πλαστικές;Τι μπορεί να τις διατηρήσει νέες;Μήπως η τελειότητα είναι μια πολύ βαρετή κατάσταση;Τελικά είχε δίκιο η Γιουρσενάρ,ερωτευόμαστε τους ανθρώπους για τα προτερήματα τους,αλλά τους αγαπάμε για τα ελαττώματα τους;
                  Υπάρχουν θαύματα της τελευταίας στιγμής ή της τελευταίας σκηνής;Ζούμε ποτέ τη προσωπική μας κομεντί;Ή την αφήνουμε να φύγει,γιατί δεν ακούμε ποτέ τη μουσική της σκηνής;Πότε είναι η πρώτη φορά για μια δεύτερη ευκαιρία;Μπορεί μια δεύτερη ευκαιρία να κάνει τα πράγματα όπως τη πρώτη φορά;
                   Έχει ο έρωτας sequel;Kαι αν ναι,πόσα;Σηκώνει η ευτυχία remake ή μόνο η δυστυχία είναι καλή σε αυτά;Κερδίζουμε ποτέ το Όσκαρ πρώτου ρόλου στη ζωή κάποιου;Μπορεί κάποιος άλλος να παίξει τον ίδιο ρόλο με επιτυχία;Τελικά,κάνουμε εμείς κάστινγκ τις σχέσεις ή οι σχέσεις περνάνε από δοκιμαστικό εμάς;..


                               

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Νυχτερινό μοντάζ

Περπατάς αργά,σέρνεις τα δάχτυλα σου στα κάγκελα καθώς προχωράς.Σου αρέσει η αίσθηση της σκουριάς στην αφή σου.Δε ξέρεις ποιος στοιχειώνει ποιον,αν είσαι εσύ το φάντασμα ή η πόλη.Πλέον πηγαίνεις σινεμά και θέατρο για να ακούσεις τι λένε οι θεατές γύρω σου.Το κοινό είναι το θέαμα εδώ και χρόνια.
                           "Δε μου άρεσε,έπαιζε υπερβολικά".Προσπαθείς να συγκρατήσεις το γέλιο σου.Οι άνθρωποι παίζουν υπερβολικά στη ζωή,όχι στη σκηνή ή την οθόνη.Γιατί τους καταπίνουν οι ρόλοι.Παλεύοντας να τους ισορροπήσουν,καταλήγουν να βουλιάζουν σε έναν από αυτούς,συνήθως σε  αυτόν που θέλουν λιγότερο.
                            Οι ηθοποιοί υποδύονται κάποιον,μόνο αυτόν για λίγο.Για μερικές ώρες.Πειστικά ή όχι,είναι μια άλλη ιστορία.Αλλά παίζουν ένα ρόλο.Εμείς πνιγόμαστε στις δεκάδες μάσκες μας.Καταδικάζουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους σε ισόβια μετριότητα.Και κάνουμε κακό σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου,σαν να αναπνέουμε.
                           Τι είναι το κακό;"Το αντίθετο από τα συμφέροντα μας" θα πει με χαιρεκακία ο κυνικός μέσα μας.Δυστυχώς τα πράγματα είναι χειρότερα.Πολλές φορές το κακό είναι σαν τη βλακεία.Κάποιοι το κάνουν χωρίς να έχουν κανένα όφελος,απλά καταστρέφοντας τα πάντα.
                          Πως αποφεύγεις τέτοιους ανθρώπους;Δε μπορείς να κάνεις οντισιόν για τους ποιους θα συναντήσεις.Διασχίζεις τη πόλη και το χρόνο σαν να κάνεις σκι,προσπαθείς να αποφύγεις τα εμπόδια,έμβια και μη.Και αυτός που βγαίνει πρώτος,κερδίζει το προνόμιο να τον αντιμετωπίζουν σαν να βγήκε τελευταίος.Είναι αόρατος,ανενόχλητος.
                          
Το φωτοστέφανο της δύσης μουτζουρώνει τα τζάμια.Χαζεύεις τους περαστικούς,τις καφετέριες.Εκτός από κακοί ηθοποιοί,είμαστε ακόμη χειρότεροι σκηνοθέτες.Πνίγουμε τις ζωές μας με θόρυβο,προσπαθώντας να κρύψουμε τις κραυγές μας ή την σιωπή μας και ντύνουμε με άτσαλες,αμήχανες σιωπές,τις σκηνές που έπρεπε να γεμίσουμε με γέλιο και εξομολογήσεις.
                         Είναι τόσο δύσκολο να μάθεις να ψιθυρίζεις,όταν όλοι θέλουν να φωνάζουν.Ζούμε ανάμεσα σε νεκρούς,που μας κοιτάζουν σαν να περιμένουν κάτι από μας.Νεκροί,νεκροί ζωντανοί,όλες αυτές οι εκδοχές του εαυτού μας που έμειναν πρόβες,όλα τα σχέδια,τα όνειρα,όλοι αυτοί που περιμένουν δικαίωση,είναι πάντα εκεί.
                         Τα πέπλα αδιαφορίας,τρέλας και σκληρότητας δεν φτάνουν πια,μπορείς να διακρίνεις τα πάντα.Τα καλύτερα και τα χειρότερα στη ζωή έχουν να κάνουν με το συγχρονισμό.Όταν προσπαθείς να πάρεις ως ενήλικος τα χάδια,τη τρυφερότητα και τη προσοχή που έπρεπε να έχεις πάρει ως παιδί,είναι σαν να παλεύεις να σβήσεις ένα ηφαίστειο  με κουβαδάκι παραλίας.
                         Θυμώνεις,συνέχεια,με όλους και με όλα.Γιατί το κενό αυτό είναι σαρκοβόρο,ροκανίζει τα πάντα,από μέσα προς τα έξω.Η ευτυχία μοιάζει πιο δυστυχισμένη από ποτέ.Οι άνθρωποι κάνουν το κακό σαν να παίζουν σε κωμωδία.Σαν να μη συμβαίνει τίποτα.Όσο χειρότερες οι πράξεις τους,τόσο περισσότερο γελάνε.
                        "Ναι,αλλά είμαστε ζωντανοί,είμαστε καλά".Είμαστε ;Ο ασθενής που είναι σε κώμα είναι ζωντανός και σχετικά υγιής.Αυτό θέλουμε.Γιατί αυτό έχουμε.Πολιτικούς και ηγέτες που λειτουργούν σαν γιατροί,εξειδικευμένοι στο κώμα.Κανένας δεν λέει πως μπορεί να μας θεραπεύσει,απλά μας πουλάει καλύτερης ποιότητας κώμα.
                        Κάθεσαι στη μπάρα.Συντονίζεσαι με τις συζητήσεις γύρω σου.Τα ίδια κουρασμένα λόγια,πληθωρισμός φλυαρίας.Καρικατούρες πολύ τρομαγμένες για να γελάσουν και πολύ γελοίες για να τρομάξουν με αυτά που θα έπρεπε να τρομάζουν.Φιγούρες που μοιάζουν με βίντεο σε παύση,περιμένουν κάποιον μεσσία να πατήσει το play,το rewind,έστω το fast forward.
                        Aνάσες στριμωγμένες στις γωνίες,βλέμματα ραγισμένα από την απορία και την αναμονή.Όσοι δε ξέρουν να κάνουν έρωτα,κάνουν πόλεμο.Όχι για να κερδίσουν,ούτε καν για να αμυνθούν.Απλά,για να μη κερδίσει κανείς.Oι επιθυμίες και οι σκέψεις που θάβεις μέσα σου,στο τέλος σε θάβουν αυτές.
                        Απόψε όλα μοιάζουν με κακή παράσταση.Βαριεστημένοι ηθοποιοί,κακογραμμένο σενάριο,ακόμη και τα σκηνικά ξεφλουδίζουν από τη πλήξη.Ο τύπος δίπλα σου είναι από αυτός που ψάχνουν το νόημα της ζωής σε κάθε τι,ακόμη και στις διαφημίσεις για σερβιέτες.Και όταν δε το βρίσκουν,εξαπολύουν λεκτικά τσουνάμι για την ηθική κατάπτωση και τον εκφυλισμό της τέχνης.
                         Φαίνεται μόνος,ανέραστος και ηλίθιος.Μάλλον κριτικός θα είναι."Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα για επανάσταση;""Είμαι υπέρ της επανάστασης.Μέχρι αύριο στις 10 το πρωί όμως,γιατί μετά έχω κάτι δουλειές".Θυμάσαι γιατί ήθελες να ασχοληθείς με τις ταινίες;
"Ο κινηματογράφος είναι εμμονή,εμμονή με την ομορφιά,όποια και αν είναι αυτή.Είναι σαν να ψάχνεις τον ίδιο τον έρωτα,τα τέλεια κάδρα,τις τέλειες  ερμηνείες,εκείνη τη στιγμή που μεταμορφώνει τα πάντα σε κάτι πιο αληθινό από τη ζωή.Σαν να εμφιαλώνεις την ιδανική ερωτική πράξη,έναν οργασμό που θα κρατήσει για πάντα".
                 Δεν θυμάσαι ποιος το είχε πει ή αν το είχες πει εσύ,μισομεθυσμένα,στη προσπάθεια να εντυπωσιάσεις.Δεν έχει σημασία.Αδειάζεις το ποτήρι,μασάς τα ψίχουλα από τα παγάκια.Σε λίγο ξημερώνει.Δεν θέλεις να σε βρει στο δρόμο.Μπαίνεις στο ταξί.Ρίχνεις μια τελευταία ματιά στο κινητό πριν το κλείσεις.
                 Tι είναι τελικά ζωή και  τι τέχνη;Δύο πράγματα είναι σίγουρα.Στο τέλος η νύχτα κερδίζει σαν καζίνο,και ο τρίτος Πρόεδρος των Η.Π.Α. έχει πάντα δίκιο.Η τέχνη της ζωής είναι η τέχνη να αποφεύγεις το πόνο.

                    

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

The 2018 July Palylists

                               The Heavy Side 

01 Queen Zee - Idle Crown
02 Heavy Glow - Bourgeois Baby
03 Turbowolf - Nine Lives 
04 Fu Manchu - Shine It On
05 Orange Goblin - The Wolf Bites Back
06 Graveyard - Cold Love
07 Slingblade - The Demon
08 Seven Sisters - Once and Future King
09 Ozone Mama - Good Times Roll
10 Hazy Sea  - Hometow
11 Dead Mans Eyes - Two Dozen Eyes
12 Mystic Sons - Save Your So
13 Brass Alley - Pink Pills
14 Badge & Company - It's A Crying Shame
15 Creamer - Drugs No Mo
16 Ty Segall & White Fence - Good Boy
17 Here Lies Man - Floating On Water
18 Deafheaven - You Without End
19 Naxatras -  Garden Of The Senses

Mixcloud


                                The Other  Side 
01 The Nude Party - Charlie's Sheep
02 Mercy Bell - No Prayer
03 Gorillaz - Lake Zurich 
04 Games (feat. Laurel Halo) - Strawberry Skies 
05 Rayland Baxter - Casanova
06 The Jayhawks - Everybody Knows 
07 T. Hardy Morris - Homemade Bliss 
08 Dave Matthews Band - Again And Again
09 Eliza Gilkyson - In The Name Of The Lord
10 Cowboy Junkies - The Things We Do To Each Other
11 Dogwood Tales - Waiting On The Sun
12 Ray Davies - Oklahoma USA 
13 Tanukichan - Lazy Love
14 Jenn Champion - Owner Of A Lonely Heart
15 Goldfrapp - Moon In Your Mouth
16 Matty - Clear
17 Daniel Pemberton (Oceans 8 OST) -The Spy
18 Project Pablo - Fine Match
19 Mild Orange - Mysight
20 Best Coast - Dreaming My Life Away
21 Rosali - If I Was Your Hear
22 Vinyl Williams -  Lansing 
23 Wild Moccasins - Waterless Cup
24 Hana Vu - Shallow
25 Wild Pink - Burger Hill
26 Kamasi Washington - Street Fighter Mas

Mixcloud

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Τα αντικείμενα VI

"Ξέρεις τι χρώμα έχει το αίμα στο σεληνόφως;Μοιάζει με στάχτη.Όλα μοιάζουν διαφορετικά στο φως του φεγγαριού,λες και αποκαλύπτει την σκοτεινή πλευρά όλων των πραγμάτων. H σκιά της κυλούσε σαν φωτιά στην άσφαλτο.Το άρωμα της με παγίδευσε στη τροχιά της,πριν καν με πλησιάσει.
                                                 Δεν άκουγα τι μου έλεγε,απλά κοιτούσα υπνωτισμένος τα χείλη της.Ήθελα να με φιλήσουν με κάθε τρόπο,ήμουν δηλητηριασμένος από τη δίψα που μου προκαλούσε.Φύσηξε το καπνό στα μάτια μου και με άρπαξε από το γιακά.Με φίλησε σαν σαρκοβόρο ζώο που αρπάζει τη λεία του.Ήμουν μουδιασμένος από τη γεύση της,όταν με έσπρωξε μακρυά.
                                 Δεν κατάλαβα πότε μου πήρε το όπλο.Δεν πρόλαβα να πω λέξη.Ένιωσα τις σφαίρες σαν ξαφνικό άνεμο.Την άσφαλτο σαν θάλασσα,επέπλεα στο νερό.Βούλιαζα αργά,στα αόρατα νερά του τέλους.Στάθηκε από πάνω μου.Ήταν ακόμη πιο όμορφη,τα μαλλιά της σαν λιωμένο φωτοστέφανο.Πέταξε το τσιγάρο της στο πρόσωπο μου,το αισθάνθηκα σαν το τελευταίο της χάδι.
                                 Ο ήχος από τα τακούνια και το γέλιο της ήταν το ιδανικό ρέκβιεμ.Το ήξερα,από τη στιγμή που τη γνώρισα.Δεν με σκότωσαν οι σφαίρες απόψε.Ήμουν ήδη νεκρός από το πρώτο φιλί.."
                          Η κασετίνα σκούντηξε τη μολυβοθήκη."Τι έπαθε πάλι το τάμπλετ,γιατί παραμιλάει συνεχώς στον ύπνο του;""Δε παραμιλάει,ο μαλάκας κατεβάζει συνέχεια audio books και έχει πάθει κρίση ταυτότητας.Τα παίρνει τόσο στα σοβαρά που νομίζει ότι μιλάνε για αυτόν""Δε μπορεί να είναι μαλάκας από μέσα του;Μας έχει ζαλίζει τον επεξεργαστή με τη φλυαρία του".
                                Το μολύβι σηκώθηκε,χασμουρήθηκε και έξυσε τη μύτη του."Παιδιά,μη παραπονιέστε.Τη προηγούμενη εβδομάδα διάβαζε τις 50 αποχρώσεις του γκρι και πριν από κανέναν μήνα την Αγία Γραφή.Νόμιζε πως είναι ο Χριστός για μέρες.Τον κλείσαμε στη ντουλάπα μέχρι που τελείωσε η μπαταρία του".
                                               Το συρραπτικό  βγήκε από το συρτάρι και πλησίασε το τάμπλετ.Εκείνο συνέχιζε να παραληρεί."Τα φώτα ξεθώριαζαν,σαν μελάνι στην επιφάνεια του νερού.Οι ήχοι έσβηναν σαν τρ...".Το τάμπλετ έπεσε στο πάτωμα και έσβησε.Το συρραπτικό σκούπισε τα χέρια του και ξαναμπήκε στο συρτάρι."Με εκνευρίζουν αφάνταστα οι τύποι που μιλάνε συνέχεια για τον εαυτό τους.Ειδικά όταν δεν είναι καν δικός τους".

                                             *   *   *
"Σε μένα μιλάς;Ε;Σε μένα μιλάς;Εσύ εκεί,σε μένα μιλάς;Ε;Σε μένα μιλάς;Ε;""Σταματήστε να βάζετε τη γυάλα με το χρυσόψαρο μπροστά στο καθρέφτη,δεν έχει πλάκα τη δωδέκατη φορά!"


                                             *   *   *
"Δεν αντέχω χωρίς αυτήν,τη θέλω,δεν μπορώ να ζήσω μακρυά της!"Το μαχαίρι του βουτύρου είχε πέσει κάτω και χτυπιόταν με αναφιλητά.Τα υπόλοιπα μαχαίρια προσπαθούσαν να το ηρεμήσουν."Κάθε φορά τα ίδια λες,το ξέρεις;Και με τη μαρμελάδα,και με τη μαργαρίνη τις ίδιες μαλακίες μας έλεγες""Δεν είναι το ίδιο,εκείνες ήταν όλο λιπαρά,δε τις ένοιαζε τίποτα άλλο,παρά μόνο ο εαυτό τους.Ενώ εκείνη....Λιώνει στο άγγιγμα μου".  
                                       "Όλα λιώνουν αυτή την εποχή,Ιούλιος είναι""Γιατί κάθομαι και σε ακούω,εσύ όλες σαν κρέας τις βλέπεις""Αφού είμαι μαχαίρι για κρέατα,πως θέλεις να τις δω;""Αναίσθητος είσαι,χωρίς αισθήματα και ρομαντισμό!Αφήστε  με ήσυχο!".Γρήγορα μαζεύτηκαν και τα υπόλοιπα σκεύη γύρω του.
                                       "Αφήστε τον,χρειάζεται χρόνος για να επουλωθεί το τραύμα της αγάπης,έλα μαζί μας,μη κάθεσαι με αυτούς,μόνο αιχμηρά σχόλια ξέρουν να κάνουν και τίποτα άλλο""Επειδή είσαι πιάτο της σούπας,νομίζεις πως είσαι και διανοούμενος;""Σε οικτίρω,δεν θα πέσω στο επίπεδο σου,να κάνω διάλογο με ένα βρωμερό πιρούνι,πήγαινε να τσιμπήσεις κανέναν μεζέ,όπως λέτε και σεις χυδαϊστί""Τσίμπα ένα αρχίδι!".
                                        Οι τόνοι ανέβηκαν,το μαχαίρι του βουτύρου γρήγορα ξεχάστηκε και τα σκεύη πιάστηκαν στα χέρια."Γιώργο μη στραβώνεις,πάμε να φύγουμε!""Το πιρούνι όμως είχε στραβώσει,οι δύο αιχμές του είχαν γίνει μπούκλες"Άντε σπάσε ρε μαλάκα,τι μας κολλάς και μας μιλάς;"Κλώτσησε το αντικολλητικό πυρέξ και αυτό έγινε χίλια κομμάτια.
                                       Μόλις μπήκε η νοικοκυρά στη κουζίνα,όλοι κρύφτηκαν.Το ψυγείο παρακολουθούσε από μακρυά ενοχλημένο."Δεν πάει άλλο η κατάσταση με τη πλέμπα,κάτι πρέπει να γίνει""Τι θα κάνουμε αφεντικό;""Καθάρισε τους όλους""Όλους;""Όλους".Το πλυντήριο πιάτων φόρεσε τα γάντια του και κατέβηκε αργά τη ταξική σκάλα της κουζίνας..