Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Βλέποντας ξανά το Leon:The Professional

Το Leon είναι μια ταινία δράσης,που οι καλύτερες σκηνές του είναι εκείνες χωρίς δράση.Είναι ένα neo noir που που οι πιο όμορφες στιγμές του είναι οι πιο φωτεινές  και χαρούμενες.Είναι ένα φιλμ για έναν επαγγελματία εκτελεστή,που ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι ένα δωδεκάχρονο κορίτσι.Είναι μια ταινία γεμάτη πυροβολισμούς,που το βασικό της θέμα είναι η μοναξιά.Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.
Είχα χρόνια να το δω.Όπως συμβαίνει με όλες τις ταινίες που μου αρέσουν,φοβήθηκα πως θα είχε γεράσει άσχημα.Eυτυχώς το Leon έχει μεγαλώσει χωρίς να χάσει τη γοητεία του.Είναι με διαφορά το καλύτερο φιλμ του Besson,ό,τι κι αν έκανε μετά,δεν πλησίασε ποτέ το Leon.
H γεμάτη ήλιο φωτογραφία καταφέρνει να δείξει τη Νέα Υόρκη όμορφη.Οι σκηνές δράσης κρατάνε στο χρόνο.Το μεγάλο προσόν του Γάλλου,είναι η χρήση του κινηματογραφικού χρόνου.Ξέρει πότε να πατήσει το γκάζι και πότε να αφήσει το πετάλι,ώστε ο θεατής να απολαύσει τη διαδρομή και προσέξει τις λεπτομέρειες.
 Ο Leon είναι ο πιο συμπαθητικός εκτελεστής του κινηματογραφικού πάνθεον.Αν και είναι σχεδόν άτρωτος,δεν ζει μέσα στη χλιδή,ούτε απολαμβάνει το να σκοτώνει.Είναι απλά μια δουλειά.Ζει σαν υπάλληλος,σε μια τρύπα.Δε ξοδεύει σχεδόν τίποτα,δεν έχει σχέση ή φίλους.Ζει για να δουλεύει.O Reno λέει τα πάντα όταν δε λέει τίποτα.Η μοναξιά του ξεχειλίζει στις κοφτές απαντήσεις και στις κινήσεις του.
Όταν αφήσει τις άμυνες του,για να πει στη Matilda όλα όσα νιώθει,είναι σπαρακτικός.Γιατί αυτό είναι στη πραγματικότητα το Leon.Μια ταινία για τη μοναξιά και για δύο ανθρώπους που βρέθηκαν μαζί,κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες,αγαπήθηκαν,γλύκαναν το κενό και έδωσαν νόημα και κίνητρο ο ένας στον άλλο.
Όχι ερωτικά ή πατρικά (όσο κι αν η ηχώ της Λολίτας είναι στη τροχιά της ιστορίας).Απλά με το να έρθουν κοντά,να κάνουν παρέα,να γελάσουν,να μοιραστούν,να φροντίσουν ο ένας τον άλλο.Και αυτό είναι,κατά την γνώμη μου,το μεγαλύτερο επίτευγμα του φιλμ.Το ότι παρουσιάζει τη σχέση τους,χωρίς να αφήνει στο θεατή,ούτε ίχνος αμφιβολίας περί σεξουαλικότητας.Οι σκηνές που έχουν μαζί είναι συγκινητικά τρυφερές,ειδικά εκείνες που κάνουν κάτι καθημερινό.
Κι αν ο Reno είναι εκπληκτικός,τι να πεις για τη Portman;Που δίνει μια από τις καλύτερες -αν όχι τη καλύτερη- ερμηνεία δωδεκάχρονου στη φιλμική ιστορία.Και το ότι είναι η πρώτη της,το κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό.Και μεταξύ μας,παρά τις σπουδαίες ταινίες που ακολούθησαν,η Matilda παραμένει η κορυφαία της στιγμή.
Την Αγία Τριάδα του Leon,συμπληρώνει ο Gary Oldman.Ένας κακός που μοιάζει με καρτούν.Που έχει ξεπεράσει την έννοια υπερβολικό παίξιμο 200 χιλιόμετρα.Όμως η σχεδόν κωμική του ερμηνεία,συμπληρώνει ιδανικά το παζλ,είναι το τέλειο αντίβαρο του Leon.Υπάρχουν στιγμές που είναι ανατριχιαστικός,που νομίζεις πως θα βγει από την οθόνη και θα σε πυροβολήσει.Αυτό που  έκανε τη διαφορά και κράτησε το ρόλο του Stansfield πάνω στα σύνορα μεταξύ γελοίου και σπουδαίου,είναι πως ο Oldman πραγματικά το απολαμβάνει.Η ερμηνεία του είναι σαν αυτοσχεδιασμός.Σολάρει,ψάχνει ανάμεσα στα όρια.Δεν πιάνουν όλα,αλλά όταν το βρίσκει,χτυπάει όλα τα G-spots.
Δεν υπάρχει περίπτωση το Leon να κυκλοφορούσε τώρα.Στην εποχή που η πολιτική ορθότητα έχει αρχίσει να γίνεται ασφυκτικά υστερική,το Leon θα είχε λιθοβολιστεί,πριν καν βγει στις αίθουσες.Ευτυχώς τα 90s ήταν μια διαφορετική δεκαετία,όπου οι περίεργες,σκοτεινές,διαφορετικές ταινίες έστρεψαν τους προβολείς πάνω τους.
Δε νομίζω πως σήμερα θα κυκλοφορούσαν Leon,the Crow,Dark City,Seven,Usual Supects,και όλες αυτές οι ταινίες που έκαναν τη διαφορά και σημάδεψαν  μια γενιά.O Βesson θα πρέπει να σταματήσει να προσπαθεί να γίνει ο Michael Bay της Γαλλίας,και να ψάξει να βρει τον 90s εαυτό του.Μας χρωστάει μερικές ακόμα καλές ταινίες.
Το Leon είναι μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων 30 ετών.Είναι σαν εκείνες τις γυναίκες,που τις ερωτεύεσαι χωρίς να το καταλάβεις.



Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

She's A Star

Ανεβαίνει τα σκαλιά.Παίζει με την άκρη της μπλούζας της νευρικά.Μπαίνει στη σκηνή,όπως θα έμπαινε στη θάλασσα.Διστακτικά,φοβάται να προχωρήσει.Τα βλέμματα είναι περίεργα.Ο κιθαρίστας την παρουσιάζει.Χλιαρό χειροκρότημα.Πιάνει το μικρόφωνο.Το σφίγγει με όλη της την δύναμη.Παίρνει μια βαθιά ανάσα,κλείνει τα μάτια.Τα φώτα χτυπάνε τα βλέφαρα της.Η σιωπή σπάει σαν τσόφλι.
Μπαίνει αργά στο τραγούδι,οι μικροφωνισμοί την αποσυντονίζουν.Για μια στιγμή,βουλιάζει στα μάτια τους.Σφίγγει ξανά το μικρόφωνο.Κοιτάζει κάτω.Όχι,αυτή είναι η δικιά της στιγμή και δεν θα αφήσει κανέναν να της την στερήσει.Χτυπάει το πόδι,βγάζει το μικρόφωνο από τη βάση.
Πάντα ένιωθε πιο άνετα όταν χόρευε.Καθώς λικνίζεται,το κουβάρι του ηλεκτρισμού ξετυλίγεται.Οι πρώτες γραμμές αρχίζουν να χειροκροτούν ρυθμικά.Αφήνει στο συγκρότημα για λίγο το τραγούδι,χορεύει,πάνω κάτω,σαν να ήταν η σκηνή το δωμάτιο της και σαν το δωμάτιο της να ήταν η σκηνή.
Στο δεύτερο ρεφρέν,τους έχει κερδίσει.Βλέπει στα μάτια των γυναικών τον εαυτό της.Ήθελε να τραγουδήσει τόσο καλά,ώστε αν μπορούσε να την δει ο νεότερος εαυτός της,να τη θαύμαζε.Να την έβαζε φωτογραφία προφίλ στο fb και αφίσα στο δωμάτιο.
Βλέπει στα μάτια των αντρών εκείνον.Γιατί  το τραγούδι είναι γι'αυτόν.Τον ψάχνει ανάμεσα τους.
Στο δεύτερο τραγούδι αισθάνεται μερικά εκατοστά πάνω από το πάτωμα.Μπορεί να περπατήσει πάνω από τα κεφάλια του κοινού,να πάρει το φωτοστέφανο από όσους αγγέλους παρακολουθούν και να βάλει φωτιά στα φτερά τους.Μπορεί να πάρει τα όνειρα όσων την βλέπουν -να τα κόψει σαν λουλούδια από το μυαλό τους-και να τα σκορπίσει σαν χαρτοπόλεμο.
Μπορεί να κάνει τα πάντα,αρκεί να το θέλει,αρκεί να αισθάνεται πως το επόμενο θέλω της,θα την πάει λίγο πιο μακρυά στο ταξίδι,πως θα ξεκλειδώσει άλλο ένα κομμάτι του εαυτού της.Κάθε όνειρο είναι ένα αντικλείδι για το θησαυροφυλάκιο της πραγματικότητας.
Το τραγούδι τελειώνει.Τα φώτα σβήνουν.Λαχάνιασε,τώρα καταλαβαίνει τον ιδρώτα,να κυλάει μέσα και έξω από το δέρμα.Τη χειροκροτούν,θέλει να κλάψει και να γελάσει ταυτόχρονα.Από κει και μετά,δεν θυμάται πολλά.Τι της είπαν,πόσοι τη φλέρταραν.Ήθελε να πέσει στο κρεβάτι και να αφήσει τη μέθη να τη νανουρίσει.
Ξημέρωσε.Δεν ήθελε να τη πάνε σπίτι,θα περπατούσε.Να κρατήσει λίγο ακόμα αυτή τη νύχτα πάνω της.Στα εκδοτήρια είχε ουρά.Λίγο πριν έρθει η δική της σειρά,κάποιος της πρόσφερε το εισιτήριο του.Έβγαλε τα ακουστικά και γύρισε το κεφάλι της."Ήσουν υπέροχη.Σου το'πα ότι μπορείς να το κάνεις""Που ήσουν;Νόμιζα πως δεν θα ερχόσουν""Δεν υπήρχε περίπτωση να μην έρθω".
Τη πήρε από το χέρι και πήγαν να φάνε πρωινό."Θέλω να μου τα πεις όλα""Είσαι σίγουρος;""Φυσικά"Όλα όλα;""Εννοείται""Ακόμη και το ότι μου την έπεσε ο κιθαρίστας;""Αυτός με το χαβανέζικο πουκάμισο;"Ναι.Και μάντεψε τι όργανο παίζει στην άλλη του μπάντα""Μη μου πεις γιουκαλίλι;""Πως το κατάλαβες;"Όσοι φοράνε τέτοια πουκάμισα και παίζουν γιουκαλίλι,πρέπει να δικαστούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.Βασικά,μόνο το γιουκαλίλι θα έπρεπε να είναι αρκετό για τη καταδίκη τους".
Τον σταμάτησε με ένα φιλί.Δεν ξαναμίλησε.Την άκουγε μέχρι το μεσημέρι να του περιγράφει το πως ήταν.Κάπως έτσι είναι η ευτυχία,σκέφτηκε.Σαν πρωινός καφές μετά από συναυλία.


Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Ο κόσμος είναι ένα λάθος παλιό

"Γιατί γίνατε σκηνοθέτης;"
"Για να γνωρίζω πιο εύκολα γυναίκες"
"Ποιο μέρος απολαμβάνετε περισσότερο όταν γυρίζετε μια ταινία;"
"Το κάστινγκ"
"Σας αρέσει να ανακαλύπτετε νέα ταλέντα;"
"Είναι ο μόνος τρόπος να βάζεις ωραίες γυναίκες να κάνουν ό,τι θέλεις,χωρίς να είναι ποινικά κολάσιμο,ανήθικο και ακριβό"
"Είστε πάντα τόσο ειλικρινείς;"
"Όχι και θέλω να με πιστέψετε"
"Τόσο κυνικός;"
"Ο γιατρός μου είπε να το αραιώσω"
"Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία από τη φιλμογραφία σας;"
"Προχθές πέτυχα μια στη τηλεόραση.Μου άρεσε,μέχρι που η γυναίκα μου,μου είπε πως ήταν δικιά μου.Έχει πλάκα το Αλτσχάιμερ,είναι μια μορφή νεότητας"
"Ετοιμάζετε κάτι αυτό το καιρό;"
"Μπάρμπεκιου στο εξοχικό"
Έκλεισε το laptop και  άναψε το νιοστό τσιγάρο.Αναρωτήθηκε τι είδους σκηνοθέτης ήταν.Που έβλεπε παλιές του συνεντεύξεις,αλλά ποτέ τις ταινίες του.Πόσο διεστραμμένος ήταν ο ναρκισσισμός του; Είχε σβήσει η πείνα,εδώ και χρόνια,να αιχμαλωτίζει στιγμές.Χάιδεψε τη κορνίζα.Από τους πέντε,μόνο εκείνος και ο Γιώργος ήταν ακόμα ζωντανοί.
Που πήγαν τόσα χρόνια;Που χάθηκαν εκείνα τα όνειρα;Έφυγαν,σαν παραμελημένες γυναίκες,να βρουν κάποιον που θα τις φροντίσει,που θα τους δώσει σημασία.Κοίταξε τα χέρια του.Δάχτυλα σαν τσαλακωμένο χαρτί,δέρμα σαν μουτζουρωμένη εφημερίδα.Τράβηξε ένα από τα μεγάλα άλμπουμ και κάθισε στο καναπέ.
Αφίσες των ταινιών του από όλο το κόσμο,αφίσες φεστιβάλ,φωτογραφίες.Τι έμεινε από όλα αυτά;Τι πραγματικά άξιζε;Πλησίαζε το τέλος,για αυτό ένιωθε έτσι;Έβαλε ένα ποτό και κάθισε στο μπαλκόνι.Πεθύμησε ένα ταξίδι.Στο σπίτι του Γιώργου.Η Σίκινος είναι υπέροχη αυτή την εποχή.Του είχαν λείψει οι διαφωνίες τους,οι ατέλειωτες συζητήσεις μέχρι το πρωί.
"Τι θα γίνει,θα γυρίσεις επιτέλους μυθοπλασία;"
"Τώρα;Μετά από σαράντα χρόνια;"
"Ποτέ δεν είναι αργά"
"Για κάποια πράγματα είναι"
"Για να κάνεις παιδί ή να μάθεις μια ξένη γλώσσα ναι,αλλά όχι για να γυρίσεις ταινίες"
"Ίσως έχεις δίκιο.Λες να κάνω επιτέλους εκείνη τη μικρού μήκους που έλεγα στη σχολή;"
"Μικρού μήκους στα εξήντα;Κάνε μια μεγάλου,τόσα χρόνια το αποφεύγεις.Αφου είναι να κάνεις τη μαλακία,κοίτα να τη κάνεις όπως πρέπει,όσο πιο χοντρή γίνεται"
"Μαλακία οι ταινίες;"
"Στην Ελλάδα,ναι"
"Γιατί;"
"Τι γιατί;Τόσα χρόνια τα ίδια συζητάμε.Γιατί ξοδεύεις χρήματα που δεν έχεις,υποχρεώνεσαι σε ανθρώπους που δεν συμπαθείς,για να φτιάξεις κάτι που δεν θα είναι ποτέ όπως το φαντάστηκες,και που θα κόψει λιγότερα εισιτήρια κι από λεωφορείο"
"Τότε γιατί συνεχίζεις;"
"Έχω να γυρίσω ταινία από το 2011"
"Δε σου έλειψε;"
"Τα γυρίσματα ναι,όλα τα υπόλοιπα όχι"
"Θα βοηθήσεις στη δικιά μου;"
"Φυσικά.Τι θέλεις να κάνω;"
"Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.'Ισως κάνω μια μεγάλη μήκους που να αποτελείται από πέντε ή έξι μικρές,μια σπονδυλωτή"
"Όταν ακούω αυτή τη λέξη,μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.Τα 60s και τα 70s τελείωσαν"
"Δε σου λείπουν αυτή η εποχή;"
"Εγώ πάντως δε της λείπω"
"Σοβαρά;"
"Σοβαρότατα.Θα ήθελα να μπορούσα να αγοράσω καινούργιες αναμνήσεις.Κάποιου νεότερου.Ξέρεις πόσο θα με βοηθούσε στο να γυρίσω νέες ταινίες;"
"Δε σου λείπει να είσαι νέος;"
"Μου λείπει να μην πονάει η μέση μου,όποτε αλλάζει ο καιρός" 
"Δε σου λείπει το πόσο εύκολα έμοιαζαν όλα;"
"Νομίζεις πως ήταν εύκολα.Όλα ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου"
"Δεν θα ήθελες να τα μάθεις όλα από την αρχή;"
"Δεν θα'θελα να ξαναμάθω από την αρχή την ερωτική απογοήτευση.Ούτε τον έρπη ή την ακμή"
"Πότε γέρασες τόσο γρήγορα;"
"Δε θυμάμαι.."
Η θάλασσα έμοιαζε με οθόνη,που ράγιζε από τα φώτα.Ο άνεμος ήταν γλυκός,άφηνε μια γνώριμη ανατριχίλα,μια αίσθηση προσμονής.Έσβησε το τσιγάρο άτσαλα.
"Ήταν εύκολο τότε.Απλά έπρεπε να διαλέξεις ποιον να μισείς και έβρισκες κατευθείαν τη θέση σου στο κόσμο.Σήμερα είναι δύσκολο,μπορεί να μισείς και να λατρεύεις το ίδιο πράγμα,τους ίδιους ανθρώπους"
"Γιατί σταμάτησες να κάνεις ταινίες;"
"Γιατί δεν έχω τίποτα να πω.Ποτέ δεν είχα"
"Γιατί το λες αυτό;Έχεις γυρίσει τόσο ωραία φιλμ"
"Ποια;"
"Το.."
"Μαλακία ήταν"
"Ναι,αλλά το.."
"Το έσωσε η μουσική"
"Ούτε η τελευταία;"
"Δεν ήταν ούτε το 40% της αρχικής ιδέας"
Άδειασε το ποτήρι και το ακούμπησε με δύναμη στο τραπέζι.Γύρισε και τον κοίταξε ξαφνιασμένος.
"Θέλεις να μου πεις τι πραγματικά σε απασχολεί.Γιατί αυτή τη γκρίνια,την ακούω δεκαετίες.Γκρίνιαζες πριν καν γυρίσεις τη πρώτη σου σπουδαστική μικρού μήκους.Λέγε"
Γέλασε αμήχανα.Έβγαλε τσιγάρο.Το χτύπησε αρκετές φορές στη ράχη του πακέτου.Ξαφνικά οι λέξεις έγιναν κομμάτια παζλ,που δεν μπορούσε να τις ενώσει με κανέναν τρόπο.Έστρεψε το βλέμμα στην ακτή.Η μουσική δυνάμωνε,τα χρώματα άνθισαν και το φως ήταν πιο μεθυστικό από ποτέ.Εκείνο το καλοκαίρι,όλα ήταν διαφορετικά,καινούργια.Επειδή όλα ήταν δικά της,όλα ξεκινούσαν από εκείνη και όλα τελείωναν στη σκιά της.
Δίπλα της,όλα έμοιαζαν εύκολα,σαν παιχνίδι.Σου μάθαινε τα πάντα από την αρχή.Εκεί που έβλεπες εμπόδια,εκείνη έβλεπε ομορφιά.Σαν παιδί,ξετύλιγε το κόσμο σαν δώρο και απολάμβανε κάθε λεπτομέρεια.
Ήθελες να τα παρατήσεις όλα.Να ταξιδέψεις σε όλο το πλανήτη μαζί της.Να γίνετε το πιο διάσημο ζευγάρι φωτογράφων.Τα καρέ σας να βρίσκονται σε κάθε εφημερίδα και περιοδικό.Τι απέγινε αυτό το κορίτσι;Γιατί το άφησες να φύγει;
Κάθε βράδυ,πριν κοιμηθείς,ανοίγεις το κουτί με τις κοινές σας αναμνήσεις.Κοιτάζεις ξανά και ξανά,τις ίδιες φωτογραφίες.Τις Polaroid που τραβάγατε για πλάκα,τις ασπρόμαυρες.Οι αγαπημένες σου εξακολουθούν να είναι αυτές που κοιμάται.Σαν χορτάτη γάτα,σαν παιδί εξαντλημένο από το παιχνίδι.
Κάθε νύχτα,κρυφά από τη γυναίκα σου.Ξανά και ξανά,με την ίδια σειρά.Το ίδιο ξόρκι,μα η μαγεία δεν υπάρχει πια.Σκέφτηκες να τη ψάξεις στο ίντερνετ.Τρέμεις.Να την δεις γερασμένη.Ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη,χωρίς εσένα.Χωρίς εσένα.
Ο ψίθυρος των κυμάτων έσβησε τις σκέψεις σου.Έβαλες το τσιγάρο πίσω στο πακέτο.Εκείνη η νύχτα,στο σπίτι του φίλου σου,ήταν η τελευταία που θυμάσαι.Όχι αν ήταν καλή ή κακή.Απλά να τη θυμάσαι,για κάτι.Άνοιξες το laptop,τα μηνύματα σου πάντα είναι σαν γράμματα.Ακόμα πιστεύεις πως τα αριστουργήματα σου,είναι πέντε δέκα γράμματα που έχεις στείλει.Κανείς δεν θα το μάθει,κανείς δεν θα τα διαβάσει.Εύχεσαι μόνο,οι παραλήπτες να τα έχουν κρατήσει.
"Το μέλλον διαρκεί πολύ.Καταπίνει το παρόν,η αναμονή μετατρέπει κάθε στιγμή σε παρελθόν.Βαρέθηκα να περιμένω,να φοβάμαι,να ελπίζω,να θυμάμαι,να νοσταλγώ,να μετανιώνω που δεν μετάνιωσα.Αυτό το μέλλον δεν έχει πια μέλλον".
Άραγε τι να κάνει ο Γιώργος τέτοια ώρα;Να χαζεύει τη παλίρροια,ακούγοντας Cure;
"Όχι,μην αγχώνεσαι,δεν είναι σημείωμα αυτοκτονίας αυτό που διαβάζεις.Πάμε να κάνουμε αυτή τη ταινία.Δε με νοιάζει πως,που και με ποιους.Απλά πάμε.Μη με ρωτήσεις γιατί.Θυμάσαι εκείνο το βιβλίο του Κορτάσαρ,που το αποστηθίζαμε όλο το καλοκαίρι;Θυμάσαι το απόσπασμα που το είχαμε κάνει ρεφρέν;Κάπου πρέπει να υπάρχει μια χωματερή που στοιβάζονται οι εξηγήσεις.Πριν βρεθεί κάποιος που θα εξηγήσει τη χωματερή,ας κάνουμε αυτή τη ταινία.Υπό δύο όρους:Θα είναι η πιο φιλόδοξη,φαντασμαγορική,μαγική και η πιο χοντρή μαλακία στην ιστορία του κινηματογράφου.Και δεν θα τη ξαναπείς σπονδυλωτή".
Πάτησε το Enter και έγειρε πίσω στη καρέκλα.Πήρε μια βαθιά ανάσα."Άραγε..Τα καλύτερα λάθη επαναλαμβάνονται;Ή μόνο τη πρώτη φορά είναι σωστά;"Άναψε τσιγάρο,ακούμπησε τα πόδια στο γραφείο και έμεινε να κοιτάζει το τζάμι.Η Σίκινος είναι υπέροχη αυτή την εποχή....







Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

Εδουάρδο Γκαλεάνο - Το σύστημα

Όποιος είναι εναντίον της,λέει η μηχανή,είναι εναντίον της πατρίδας.Όποιος καταγγέλλει τη αδικία,είναι ένοχος εσχάτης προδοσίας.Εγώ είμαι η πατρίδα,λέει η μηχανή.Τούτο το στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι η πατρίδα:αυτός ο λάκκος με τα απόβλητα,αυτό το ξέφωτο δίχως ανθρώπους.Όποιος πιστεύει πως η πατρίδα είναι το σπίτι όλων,δεν ανήκει σε αυτήν.

Ο πρώτος νεκρός από βασανιστήρια στη Βραζιλία,το 1964,προκάλεσε εθνικό σκάνδαλο.Ο νεκρός από βασανιστήρια νούμερο δέκα,μόλις που αναφέρθηκε στις εφημερίδες.Ο αριθμός πενήντα ήταν ήδη αποδεκτός ως "συνηθισμένος".

Κάθε μήνα εγκαινιάζεται και μια φυλακή.Είναι αυτό που λένε οι οικονομολόγοι Πρόγραμμα Ανάπτυξης.Υπάρχουν όμως και τα αόρατα κελιά.Σε ποια επίσημη στατιστική ή καταγγελία γίνεται αναφορά για τους φυλακισμένους του φόβου;Του φόβου μήπως χάσει τη δουλειά του,του φόβου μήπως δεν μπορέσουν να ξαναβρούν δουλειά,του φόβου να μιλήσουν,ν'ακούσουν,να διαβάσουν;Στη χώρα της σιωπής,μπορείς να καταλήξεις σε στρατόπεδο συγκέντρωσης  από τη λάμψη των ματιών σου μόνο.Δεν είναι ανάγκη να διώξεις έναν υπάλληλο:αρκεί να του υπενθυμίσεις ότι μπορείς να τον αντικαταστήσεις χωρίς αναφορά και ότι κανείς δεν πρόκειται να ποτέ να του δώσει δουλειά.Όταν ο κάθε πολίτης μετατρέπεται σε αδιάλλακτο λογοκριτή του ίδιου του του εαυτού,η λογοκρισία έχει θριαμβεύσει.Η δικτατορία μετατρέπει εγκαταλελειμμένα βαγόνια και παλιά πλοία σε φυλακές,στρατώνες και αστυνομικά τμήματα.Μήπως δεν έχει κάνει και του καθενός το σπίτι φυλακή;

Η μηχανή σε εξοικειώνει με τον εγωισμό και το ψέμα.Η συμπαράσταση θεωρείται έγκλημα.Η μηχανή σου μαθαίνει ότι για να σωθείς πρέπει να είσαι υποκριτής και καπάτσος.Μήπως δεν είναι ο διπλανός σου ανταγωνιστής και εχθρός;Ό,τι καλύτερο έχουμε μέσα μας το εξοντώνουν καθημερινά χωρίς ίχνος από αίμα και δάκρυα.Ο θρίαμβος της μηχανής:ο κόσμος φοβάται να μιλήσει και να κοιταχτεί.

Οι εγκληματίες κρατούν τα κλειδιά των φυλακών.Πρόκειται για βια δίχως πυροβολισμούς,δεν κάνει για αστυνομικά μυθιστορήματα.Όταν εμφανίζεται στις στατιστικές,εμφανίζεται κατεψυγμένη.

Η μηχανή καταδιώκει τους νέους:τους φυλακίζει,τους βασανίζει,τους σκοτώνει,κι αυτή είναι η ζωντανή απόδειξη της ανικανότητας της.Τους διώχνει:τους πουλάει στο εξωτερικό,ανθρώπινο δυναμικό,φτηνά εργατικά χέρια.Η μηχανή,που είναι στείρα,απεχθάνεται κάθε τι που μεγαλώνει και κινείται.Είναι μόνο ικανή να πολλαπλασιάζει τις φυλακές και τα νεκροταφεία.Παράγει μονάχα κρατούμενους,πτώματα,κατασκόπους,αστυνομικούς,εξόριστους και ζητιάνους.Το να είσαι νέος είναι έγκλημα.

 Ελευθερία έχουν μόνο οι τιμές.Στις χώρες μας ο Άνταμ Σμιθ χρειάζεται τον Μουσολίνι.Ελευθερία στις επενδύσεις,ελευθερία στις τιμές,ελευθερία στις συναλλαγές:όσο πιο ελεύθερο είναι το εμπόριο τόσο πιο φυλακισμένος ο λαός.Η ευημερία των ολίγων καταδικάζει όλους τους άλλους.Γνωρίζεται κανέναν πλούτο που να είναι αθώος;Άλλωστε,σε περιόδους κρίσης,οι φιλελεύθεροι δεν γίνονται συντηρητικοί,και οι συντηρητικοί φασίστες;Ποιον υπηρετούν οι εγκληματίες των ανθρώπων και των χωρών;
Ο Ορλάντο Λετεριέρ έγραψε κάποτε στην εφημερίδα The Nation πως η οικονομία δεν είναι ουδέτερη,ούτε οι τεχνοκράτες.Δύο εβδομάδες αργότερα τον ανατίναξαν σε έναν δρόμο της Ουάσινγκτον.Οι θεωρίες του Μίλτον Φρήντμαν αξίζουν το βραβείο Νόμπελ,οι Χιλιανοί αξίζουν το Πινοσέτ.Κάποιος υπουργός Οικονομικών δήλωνε στην Ουρουγουάη:"Την αποταμίευση τη φέρνει η ανισότητα στην κατανομή του πλούτου".Tην ίδια στιγμή ομολογούσε πως τα βασανιστήρια του προκαλούσαν φρίκη.Όμως,πώς αλλιώς να διατηρηθεί αυτή η ανισότητα;Η Δεξιά αγαπά τις γενικότητες.Γενικεύοντας,δίνει άφεση αμαρτιών.

Ποιοι βασανίζουν;Πέντε σαδιστές,δέκα ηλίθιοι και δεκαπέντε κλινικές περιπτώσεις;Όχι,βασανίζουν οι καλοί οικογενειάρχες.Οι στρατιωτικοί συμπληρώνουν το ωράριο τους και μετά βλέπουν τηλεόραση με τα παιδιά τους.Οτιδήποτε είναι αποτελεσματικό είναι καλό,διδάσκει η μηχανή.Ο βασανισμός είναι αποτελεσματικός:αποσπά πληροφορίες,τσακίζει το ηθικό,σπέρνει το φόβο.Γεννά και αναπτύσσει μια συνενοχή σκοτεινής τελετουργίας.Όποιος δεν βασανίζει θα βασανιστεί.Η μηχανή δεν δέχεται αθώους ούτε μάρτυρες.Ποιος αρνείται;Ποιος μπορεί να διατηρήσει τα χέρια του καθαρά;Το μικρό γρανάζι τη πρώτη φορά ξερνά.Τη δεύτερη φορά σφίγγει τα δόντια.Τη τρίτη φορά έχει συνηθίσει και διεκπεραιώνει το καθήκον του.Ο καιρός περνά,και η ρόδα του γραναζιού αρχίζει να μιλά τη γλώσσα της μηχανής:κουκούλα,ηλεκτροσόκ,φάλαγγα,κρέμασμα,υποβρύχιο.Η μηχανή απαιτεί πειθαρχία.Οι πιο ταλαντούχοι στο τέλος το απολαμβάνουν.Αν οι βασανιστές είναι άρρωστοι,τι να πούμε για το σύστημα που τους κάνει απαραίτητους;

Ο βασανιστής είναι ένας δημόσιος υπάλληλος.Το ίδιο και ο δικτάτορας.Είναι ένοπλοι γραφειοκράτες,που χάνουν τη δουλειά τους αν δεν εκπληρώσουν αποτελεσματικά το καθήκον τους.Αυτό και μόνο.Δεν είναι τίποτα αξιοπερίεργα τέρατα.Δεν θα τους κάνουμε αυτή τη τιμή.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γκαλεάνο,Μέρες και νύχτες αγάπης και πολέμου.Μετάφραση Ισμήνη Κανσή,εκδόσεις Πάπυρος.




Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

Μόνο το αίμα μπορεί να βάλει φωτιά στο σκοτάδι

Μόνο η αγάπη μπορεί να κάνει αγίους.
Άγιοι είναι αυτοί που αγαπήθηκαν πολύ.
Όσκαρ Ουάιλντ.
"Ψηλά τα χέρια!Ληστεία!Όποιος κουνηθεί,θα γεμίσει με τόσες τρύπες που μετά θα τον πουλήσω για τυρί!Εσύ εκεί!Πάρε τη τσάντα και γέμισε την!Τι με κοιτάς;".Δεν ήξερε αν έπρεπε να γελάσει ή να φοβηθεί.Ήταν μικροσκοπική σε σχέση με το όπλο,έμοιαζε σαν να τη κρατάει αυτό.Τα μάτια της όμως ήταν οι πραγματικές κάνες,πυρωμένο μέταλλο που κάπνιζε λύσσα."Δεσποινίς,μήπως έχετε κάνει κάποιο λάθος;Εδώ είναι κέντρο αιμοδοσίας""Σκάσε και γέμισε τη τσάντα ΤΩΡΑ!".Έβαλε όσα σακουλάκια με αίμα υπήρχαν.Συνέχιζε να τη κοιτάζει απορημένη."Κάτι άλλο;""Μπορείς να μου πεις ποιο από αυτά είναι αίμα παρθένας;".Η νοσοκόμα κάγχασε"Μόνο στα μαιευτήρια θα βρεις παρθένες,αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά".Έκλεισε τη τσάντα και τη πέρασε στον ώμο.Έφυγε τρέχοντας.Πέταξε τη τσάντα στο πίσω κάθισμα και έβαλε μπροστά,οι ρόδες ούρλιαξαν καθώς χάθηκε στη λεωφόρο.
 Δεν κοιτάζει ποτέ πίσω της.Ξέρει πως κανένας δεν θα τη κυνηγήσει.Ποτέ δεν φοβήθηκε την αστυνομία.Μόνο τον εαυτό της.Μήπως έκανε κακό σε κάποιον,πάνω στη βιασύνη της να προλάβει.Ακόμα θυμάται την πρώτη της ληστεία.Και το ψίθυρο εκείνης της νοσοκόμας."Νόμιζα πως τα βαμπίρ βγαίνουν τη νύχτα".Τα περισσότερα ναι.Όχι το δικό της.
Τον γνώρισε πριν από ένα χρόνο.Σε μια συναυλία.Πέρασαν όλη  το βράδυ κουβεντιάζοντας.Τους βρήκε το ξημέρωμα στο λόφο.Το φως τους αγκάλιασε σαν κύμα.Την πήγε στο σπίτι της.Για πρώτη φορά,η αμηχανία ήταν μεθυστική.Έφυγε βιαστικά.Λίγο πριν ανοίξει τη πόρτα,επέστρεψε,την άρπαξε και τη φίλησε.Μέσα σε εκείνο το φιλί,έλιωσαν όλα τα χρόνια αναμονής,όλες εκείνες οι άγονες νύχτες,κάθε αποτυχία και κάθε μαλάκας που τη πλήγωσε και τη έκανε να βαρεθεί.Οι επόμενοι μήνες κύλησαν σαν ταινία.Ο χρόνος δεν ήταν ποτέ αρκετός,για τίποτα.Γιόρτασαν τους πρώτους πέντε μήνες στο λόφο που γνωρίστηκαν.Θα ήταν η πρώτη φορά που θα έκαναν έρωτα.Αν δεν ήταν εκείνος.Μπήκε ανάμεσα τους σαν βροχή.Μια σκιά που σχηματιζόταν σιγά σιγά,κάθε σταγόνα και μια πινελιά.Τα μάτια του ήταν δύο πληγές που έκαιγαν,το στόμα του ένα χάος από δόντια.
Πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις,δεν άφησε το τέρας να τη πλησιάσει.Εκείνη είχε παγώσει,δεν ήξερε τι να κάνει.Τον παρακολουθούσε να πεθαίνει αργά.Ήξερε πως δεν θα επιβίωνε,ήθελε να τον κρατήσει μακρυά της μέχρι να ξημερώσει.Τον αγκάλιαζε σαν πυγμάχος που προσπαθούσε ν'αντέξει έναν γύρο ακόμα.Σχεδόν τα κατάφερε.Λίγο πριν οι στάχτες του τέρατος σκορπίσουν στον ορίζοντα,τον δάγκωσε,πρόλαβε να τον μολύνει με την αθανασία.Αυτό δεν το είχε ξαναδεί,σε καμία ταινία,σε κανένα κόμικ.Έψαξε και τη τελευταία πληροφορία στο ίντερνετ,από μυθολογία και λαογραφία μέχρι το πιο ηλίθιο blog κάθε βλαμμένου που ντύνεται με δερμάτινα,πίνει αίμα στο σαλόνι του και νομίζει πως είναι το ξώγαμο του Βλαντ του Παλουκωτή.
Δε βρήκε τίποτα.Ο αγαπημένος της ήταν παγιδευμένος ανάμεσα στους δύο κόσμους.Ούτε βαμπίρ,ούτε θνητός.Ένας υβρίδιο με τις αδυναμίες και των δύο,χωρίς κανένα από τα πλεονεκτήματα.Ήταν συνεχώς αδύναμος,δεν μπορούσε να σταθεί ή να περπατήσει.Αν καθόταν πολλή ώρα στον ήλιο,δεν καιγόταν,όμως γερνούσε γρήγορα.Τα χέρια του είχαν ζαρώσει,έμοιαζαν με γέρου.Στην αρχή,του έδωσε αίμα από ζώα.Δεν έγινε τίποτα.Δεν ήξερε τι άλλο να κάνει.Πάνω στην απελπισία της,του έδωσε λίγο από το δικό της.
Μεταμορφώθηκε,έγινε όπως πριν.Εκείνη η νύχτα ήταν η πιο όμορφη μετά από καιρό.Το θαύμα δεν κράτησε πολύ.Τότε ξεκίνησε τις ληστείες.Έτρεμε πριν κάνει τη πρώτη.Μόνο δύο σκανδαλοθηρικές εφημερίδες έγραψαν για αυτήν.Μετά από κάθε ληστεία έκανε ένα πολύωρο μπάνιο.Δεν ήθελε να βλέπει τον εαυτό της.Το αίμα  κρατούσε για μερικές μέρες.Πάλευαν να αναπληρώσουν το χαμένο χρόνο.Έφταναν στο παρά ένα,όμως κάθε φορά τον σταματούσε.Έπρεπε να περιμένουν,μέχρι να βρεθεί λύση.
Η λύση δεν βρισκόταν.Προσπάθησε να τη διώξει,την παρακάλεσε,την απείλησε.Εκείνη γονάτισε μπροστά του και ξεγύμνωσε το λαιμό και τους ώμους της.Δεν ήθελε να γυρίσει πίσω,στη κανονική ζωή της.Δεν ταίριαζε πουθενά.Ήταν γεροντοκόρη για τους συνομήλικους της και ανώριμη έφηβη για τους μεγαλύτερους.Μόνο μαζί του αισθανόταν πως της άνηκε ο εαυτός της.Ακόμα κι έτσι.Ξάπλωνε πάνω στο στήθος του και αυτός της έδειχνε τους αστερισμούς.Έκλεινε τη παλάμη του και της χάιδευε τα βλέφαρα.Λες και τα είχε κόψει από τον ουρανό,το φως τους έσταζε μέσα της,κυλούσε σε κάθε κύτταρο.
Όσες δυνάμεις είχε,τις χρησιμοποιούσε για να τη κάνει να ονειρεύεται.Οι ψίθυροι του σκαρφάλωναν την σπονδυλική της στήλη,το δέρμα της ράγιζε από τα ρίγη.Η σκιά του την τύλιγε σαν ρούχο,άλλαζε χρώματα,ενώ το χάδι του έντυνε κάθε χιλιοστό της.Αυτό τον άφηνε σε κώμα για δύο μέρες τουλάχιστον,όμως άξιζε το κόπο.Φοβόταν μήπως κάποια στιγμή,δει μόνο τον οίκτο στα μάτια της.Ήθελε να την λυτρώσει.Όμως εκείνη τον ήθελε όλο και πιο πολύ.Έκλαιγε ασταμάτητα,δεν ήθελε να παραδεχθεί την ήττα.
Έφυγε ένας χρόνος.Οι λέξεις δεν έφταναν,τίποτα δεν ήταν αρκετό.Σκέφτηκε να φύγει.Πήγε βόλτα στα μαγαζιά.Έκλεψε το πιο όμορφο φόρεμα που βρήκε.Άναψε δεκάδες κεριά.Τον πήρε από το χέρι και άρχισαν να χορεύουν.Τα φιλιά γινόντουσαν όλο πιο ματωμένα.Η ηδονή έμοιαζε με ξόρκι.Οι φλόγες από τα κεριά παγιδεύτηκαν στη τροχιά τους.Έκαναν έρωτα στον αέρα.
Το σκοτάδι καιγόταν σαν χαρτί,οι στάχτες του πέταλα λουλουδιών που στροβιλίζονταν στα πόδια τους.Πήρε μια σταγόνα από το αίμα που κύλησε στο γόνατο της.Ο οργασμός της έβαλε φωτιά στον ουρανό,έσβησε τα αστέρια σαν να ήταν μουτζούρες.Ο ήλιος τρύπησε τον ιστό της νύχτας.Εκείνη επέπλεε στην ηχώ της μέθης.Την αγκάλιασε για τελευταία φορά,άγγιξε το πρόσωπο της και της ψιθύρισε "σ'ευχαριστώ που έμεινες μέχρι το τέλος.Αυτό είναι το τελευταίο μου δώρο".Την δάγκωσε ενώ το σώμα του ξεθώριαζε στο φως.
Δεν πρόλαβε να καταλάβει τι συνέβη.Μέχρι να το συνειδητοποιήσει,τα χέρια της είχαν βαφτεί από τις στάχτες του.Έπεσε κάτω,ο λυγμός της έγδαρε το τσιμέντο,τα δάκρυα της έλιωσαν τα κάγκελα.
Το τελευταίο του δώρο ήταν η αθανασία.Από τότε δε χρειάζεται να κλέβει κέντρα αιμοδοσίας.Μπορεί να κυκλοφορεί τη μέρα,αν και τη κουράζει.Δεν ήξερε τι ήταν αυτό που την μεταμόρφωσε και την έκανε τόσο δυνατή.Ίσως ο τρόπος που έγινε.Νιώθει τη νύχτα στις φλέβες της.Ένα κομμάτι του θα ζει για πάντα μαζί της,μέσα της.Στα όνειρα της είναι μαζί.Όπως εκείνο το βράδυ στο λόφο.Τον αγκαλιάζει.Το τραγούδι τους κρύβεται στον άνεμο που τους μπερδεύει τα μαλλιά.Μόνο που αυτή τη φορά,δεν περιμένει να την πάει στο σπίτι για να τον φιλήσει.Περνάει τα δάχτυλα της στα μαλλιά του και κολλάει τα χείλη της στα δικά του.Όλα παίρνουν φωτιά.Μέχρι το πρωί,μέχρι να γίνουν στάχτη μαζί.


  

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

If...Then...Else

Έχεις νιώσει ποτέ το σώμα σου να κινείται χωρίς να το ελέγχεις;Ξύπνησες και συνειδητοποίησες ότι έτρεχες με όλη μου τη δύναμη.Χρειάστηκες αρκετά δευτερόλεπτα για συντονιστείς με τα μέλη μου.Αισθάνθηκες σαν ταινία που ο ήχος δεν συμβαδίζει με την εικόνα.Κάθε ήχος είναι έκρηξη,όλο και πιο κοντά,τα χρώματα παίρνουν φωτιά όσο ξυπνάς,τα σχήματα δυσοίωνες σκιές.
Έχεις νιώσει ποτέ το σώμα σου σαν να είναι ξένο;Σαν να ανέβηκες τελευταία στιγμή,πάνω σε ένα τραίνο που έφευγε,σε ένα αυτοκίνητο πριν αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα.Από τι προσπαθείς να ξεφύγεις;Τι τρέχεις να προλάβεις;Ποιον εαυτό σου προσπαθείς να αποφύγεις;Ποιον εαυτό σου προσπαθείς να πιάσεις;
Τα φαντάσματα κάθε ζωής που δεν έζησες,απέδρασαν από το κεφάλι σου και βάζουν φωτιές σε κάθε δρόμο.Οι φόβοι σου,προφήτες που ουρλιάζουν στα χαλάσματα,τα όνειρα σου αιχμάλωτα ζώα,που δεν θέλουν  ν'αφήσουν το κλουβί τους.Νιώθεις τη ζάλη,επιβάτης στο σώμα σου,οι κραδασμοί σου προκαλούν ναυτία.Τι θα έπαιρνες μαζί σου,αν ξαφνικά έπρεπε να εγκαταλείψεις τα πάντα;Τι πραγματικά έχει αξία;Ή μήπως δεν θα έπαιρνες τίποτα;Ούτε το όνομα σου;Θα έφευγες ένας νέος άνθρωπος;
Ο πόλεμος γύρω σου σε τρομοκρατεί.Όλα χάνονται,σβήνουν.Όταν σταματήσει ο χαμός,θα είσαι μόνος σου σε ένα λευκό χαρτί,αυτή είναι η πραγματική μορφή των ερειπίων.Παρελθόν,παρόν και μέλλον όλα ένα,ένας αόρατος βάλτος,πίσω από το απέραντο λευκό.Πάντα εδώ και ταυτόχρονα παντού,πουθενά.Μόνος σου,με την ηχώ των σκέψεων σου.Τα μοναδικά σύνορα που υπάρχουν θα είναι αυτά της τρέλας.Και δεν θα τα περάσεις ποτέ.
Τελικά,τι είναι χειρότερο;Το κενό του λευκού ή τα τείχη από καθρέφτες;Που όσο κι αν τα χτυπάς,μόνο η μορφή σου ματώνει.Όσο πιο όμορφος προσπαθείς να γίνεις,τόσο πιο άσχημος νιώθεις.Η μάσκα είναι το κλειδί,διαφορετική για κάθε πόρτα,διαφορετικό για κάθε πρόσωπο.
Η σκιά σου χάνεται,σαν μελάνι στο νερό.Οι βελούδινοι ψίθυροι της σε νανουρίζουν.Όποιος διαλέγει την αλήθεια αντί για την ομορφιά είναι δυστυχισμένος.Όποιος ψάχνει την αλήθεια πίσω από την ομορφιά είναι καταδικασμένος.Όποιος ψάχνει την ομορφιά πίσω από την αλήθεια είναι ηλίθιος.
Έχεις νιώσει ποτέ,ότι δεν είσαι μόνος μέσα στο σώμα σου;Συγκατοικείς με πολλούς.Οι δαίμονες θέλουν το ποσοστό τους,από όλα.Η σιωπή τους κοστίζει ακριβά,ζητάνε όλο και περισσότερα.Τα θέλουν όλα.Να πάρουν τον έλεγχο και να σε πετάξουν στα υπόγεια του υποσυνείδητου.Να ζουν εκείνοι τη ζωή σου και'συ να τρέφεσαι με τα ψίχουλα του χρόνου.Οι δαίμονες είναι εδώ,αποφασισμένοι.Τι θα κάνεις για αυτό;Κόλαση είναι όταν ζεις στον παράδεισο των άλλων.
Τα δάχτυλα σου,pixels που σκορπίζουν στο αέρα.Αποφάσισες;Θα κουβαλάς το μυστικό σου ή εκείνο κουβαλάει εσένα;Σαν άγκυρα,σαν πληγή,σαν αρρώστια;Θα το αφήσεις ελεύθερο για να σε ελευθερώσει;'Η η αλυσίδα που σας δένει είναι το μόνο που έχεις;Είναι ομφάλιος λώρος ή το μόνο που σε κρατάει στη ζωή;Καλώδιο τεχνητής υποστήριξης;Θα γεννηθείς επιτέλους ή θα πεθάνεις χωρίς να ξυπνήσεις ποτέ;
Θα ξυπνήσεις κάποιο από τα όνειρα σου;Θα το δεις να μεγαλώνει;Θα ξυπνήσεις επιτέλους;Και όλα να μοιάζουν σαν να γεννήθηκαν μαζί σου;Μερικές φορές,μόνο η πλημμύρα μπορεί να σε ξεδιψάσει.Μερικές φορές,μόνο η φωτιά μπορεί να σβήσει κάθε λάθος.



Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

Blablaland #9

Περιέγραψε τη ζωή σου με έναν τίτλο ταινίας ή σειράς
"Όλα όσα θέλατε να μάθετε για το σεξ,αλλά φοβόσασταν να ρωτήσετε"
"Ο ηλίθιος κι ο πανηλίθιος"

Την επαγγελματική σου ζωή
"12 χρόνια σκλάβος"
"Το εξπρές του μεσονυχτίου"

Την συναισθηματική σου ζωή
"Κλασική περίπτωση βλάβης"
"Σεξ,ψέματα και βιντεοταίνιες"

Ποιος τίτλος σε περιγράφει απόλυτα;
"Dead And Loving It"
"Τιτανικός"

Ποιος χαρακτήρας ταινίας ή σειράς νομίζεις πως είσαι;
"Ο Dante από το Clerks"
"Ο Edmond Blackadder"

Ποιος θα ήθελες να είσαι;
"Ο Ferris Bueler"
"O Simon από το Demolition Man"

Ποιος νομίζουν οι άλλοι πως είσαι;
"Ο θείος Fester από τους Addams"
"Ο Baldrick από το Blackadder"

Ποιος πραγματικά είσαι;
"Ο θείος Pauly από το Rocky"
"O κριτικός ξενοδοχείων από το Ocean's Thirteen.Ακόμα περιμένω το τζακ ποτ μου.."

Που βλέπεις τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;
"22 χρόνια σκλάβο"
"Lost"

Ποιος είναι το είδωλο σου;
"Ο Al Bundy"
"Ο Al Bundy"

Ποιος θα'θελες να σκηνοθετήσει τη ζωή σου;
"O John Hufges"
"Τις καθημερινές στη δουλειά ο Benny Hill.Τα βράδια ο Rodriquez.Tα Σαββατοκύριακα ο Edgar Wright και Mario Salieri"

Ποιος πραγματικά σκηνοθετεί τη ζωή σου;
"Ο Δαλιανίδης.Νομίζω πως ζω 40 χρόνια στο Ρετιρέ"
"Kάποιος από αυτούς που βαριέμαι"

Ποια ταινία θα ήθελες να είναι η ζωή σου;
"Το Ferris' Bueler Day Off"
"To Say Anything"

Ποιος ηθοποιός θα ήθελες να σε υποδυθεί;
"Ο Al Pacino"
"O Stephen Fry"

Ποιος πραγματικά θα σε υποδυθεί;
"Ο Μάρκος Λεζές"
"O Adam Sandler"

Αγαπημένη ατάκα
"Αρβανίτικα ξέρεις;"
"Groovy.."

Ποιο τέλος ταινίας θα ήθελες για τη ζωή σου;
"Truman Show"
"Θα ήθελα να είναι video game και να έχω άπειρες ζωές.Και κάνα φράγκο παραπάνω"

Τραγούδι ταινίας που σου ταιριάζει;
"Let It Go"
"The World Is Not Enough"

Κατά βάθος..
"Μου αρέσουν τα μιούζικαλ"
"Είμαι ρηχός τύπος"