Ημερολόγιο ρεπεράζ

 

Χαράζει. Το Άμστερνταμ πίσω μου μοιάζει με υπερωκεάνιο που βουλιάζει αργά. Ο δρόμος είναι άδειος. Η μουσική δίνει ένα άρωμα κινηματογραφικής απόδρασης στη διαδρομή, ενώ οι εικόνες έξω από τα τζάμια λιώνουν μέσα στη βροχή. To νησί Texel είναι μακριά. Σταματάω για βενζίνη και καφέ. Το μέρος είναι σχεδόν άδειο. Η σερβιτόρα υπνοβατεί. Υπολογίζω τις αποστάσεις. 50 χιλιόμετρα ακόμα.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Ο ρυθμός της βροχής με κρατάει ξύπνιο. Οι αστραπές φωτίζουν διάφορα κομμάτια της ανατομίας του χάρτη. Περνάω μικρές πόλεις και χωριά. Έχω μέρες να τραβήξω φωτογραφίες, υποτίθεται αυτός είναι ο σκοπός του ταξιδιού. Η δημιουργία ενός βιβλίου, κάτι μεταξύ μυθοπλασίας, ταξιδιωτικού ημερολογίου και λευκώματος. Ζήτημα αν έχω βγάλει δέκα φωτογραφίες μέχρι τώρα. Δε με πειράζει. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου, πως σε αυτό το ταξίδι, τίποτα δε θα γίνει προγραμματισμένο, θ' ακολουθήσω το χάος του ενστίκτου.

Φτάνω στο λιμάνι. Η διαδρομή είναι 20 λεπτά. Ο ήλιος ραγίζει τα φτερά της συννεφιάς. Λίγο πριν το καράβι δέσει, το βροχερό πρωί έχει ανθίσει σε ηλιόλουστο μεσημέρι. Φτάνω στο φάρο, ανεβαίνω αργά τα σκαλιά. Αισθάνομαι παράταιρος, σαν να εισέβαλλα σε πίνακα ή καρτ ποστάλ. Στην κορυφή του φάρου, οι αισθήσεις ξεπλένονται από κάθε περιττό, από την υπερκατανάλωση πληροφορίας. 

Η όραση γαληνεύει με το μινιμαλιστικό τοπίο, βαδίζει απαλά στην άμμο, αγκαλιάζει τις σημαίες των αφρισμένων κυμάτων. Η ακοή επιπλέει ανάμεσα στους ψιθύρους του ανέμου και της θάλασσας. Βαθιά εισπνοή. Η ανάσα του χειμώνα με ξυπνάει ολοκληρωτικά. Γλυκό κρύο τρυπώνει στα ρούχα μου. 

Όσο μακριά κι αν φύγεις από το σπίτι, το μυαλό λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Κάποια ταξίδια είναι μια διαδικασία καθαρισμού του ουρανίσκου, να επαναφέρεις τους γευστικούς κάλυκες μυαλού και σώματος. Όπου κι αν βρεθώ, κάνω ρεπεράζ, location scouting, για ταινίες που δε θα γυρίσω ποτέ. Δεν πειράζει, η ομορφιά της ανακάλυψης είναι αρκετή. Τι θα μπορούσα να γυρίσω εδώ; Μια ιστορία αγάπης, ίσως με μεταφυσικές πινελιές.

Το Ναυτικό Μουσείο μοιάζει με τεράστια καλύβα. Μπαίνω διστακτικά. Οι μινιατούρες καραβιών είναι χαριτωμένες, δραπέτες από ιστορίες πειρατών. Το εθνικό πάρκο είναι ακόμη καλύτερο μέρος για γύρισμα. Αμμώδης περιοχές, μικρά τμήματα που θυμίζουν έρημο. Σκηνές western ξετυλίγονται στους νευρώνες, ψάχνω το κατάλληλο soundtrack. Βυθίζω το χέρι μου στην άμμο, την αφήνω να γλιστρήσει αργά μέσα από τα δάχτυλα μου. Η μεταξένια υφή με χαλαρώνει. 

Η πόλη είναι σαν κατασκευή Lego. Πολύχρωμα σπιτάκια, μικροί δρόμοι. Νοικιάζω δωμάτιο. Αφήνω την τσάντα και κάνω μπάνιο. Βάζω χαμηλά μουσική και ξαπλώνω στο κρεβάτι. Η λευκή σελίδα μπροστά μου με κοιτάζει με αμηχανία, σαν εραστές που προσπαθούν να ξυπνήσουν τη χαμένη οικειότητα. Πάνε χρόνια που έχω να γράψω σε χαρτί. Τρεις παράγραφοι είναι μια καλή αρχή. Ίσως βγάλω φωτογραφίες το απόγευμα, όταν θα γλυκάνει το φως. Αφήνω το τετράδιο δίπλα μου, η μουσική από το κινητό με νανουρίζει.

Το φαγητό δεν με τρελαίνει, αλλά κάτι πρέπει να φας. Κατηφορίζω στην παραλία. Πάνω στη γκρίζα άμμο, μια σειρά από λευκά και γαλάζια σπιτάκια, χώροι για ν' αλλάξεις ρούχα. Άλλη μια περιοχή που θυμίζει παιχνίδι. Το καλοκαίρι πρέπει να είναι ωραία στο νησί. Περιμένω να πέσει ο ήλιος, τραβάω μερικές φωτογραφίες. Τίποτα ενδιαφέρον, απλά ζέσταμα. Περπατάω κατά μήκος της θάλασσας. 

Σε μέρη σαν το Texel (προφέρεται Τέσελ), επαναπροσδιορίζεις το ρυθμό του χρόνου στα κύτταρα σου. Το λες και επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων. Δεν έχουμε φτιαχτεί για μεγαλουπόλεις και ψηφιακούς χρόνους. Το μυαλό κάνει συνεχώς σπριντ, το σώμα μαραθώνιο, είμαστε συνεχώς εξαντλημένοι. Αισθήσεις μαραμένες, από τα πολλά πρέπει, από την υπερβολική δόση εμπειριών, τόσες πολλές και τόσο γρήγορα, που δε μένει κάτι. Δυσπεψία από την υπερκατανάλωση των τίποτα και των σχεδόν.

Αρκετή υπερανάλυση για σήμερα, επιστρέφω στο δωμάτιο μου. Τελικά μια δύο λήψεις αξίζουν. Τι τίτλο να βάλω σε αυτό το κεφάλαιο; Θα βρεθεί στην πορεία.  Ρίχνω μια ματιά στα νέα. Όσο διαβάζω ειδήσεις, ένα απόσπασμα από το Polaroids from the Dead του Douglas Coupland, παίζει στο μυαλό μου σε λούπα.

"Two identical parties competing against each other with no alternatives—it’s like the Disney version of democracy. How do you fight a cartoon?"

Σηκώθηκα νωρίς το απόγευμα, σεργιανίζω στην παραλία. Χαζεύω το beachcomping. Τι είναι αυτό; Σύμφωνα με την A.I., είναι η δραστηριότητα της εξερεύνησης της παραλίας για τη συλλογή αντικειμένων που ξεβράζει η θάλασσα, όπως κοχύλια,), ξύλα, πέτρες, ή ακόμα και ανθρώπινα σκουπίδια και απομεινάρια, με στόχο την εύρεση "θησαυρών" για συλλογή, χειροτεχνία, ή για περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση.

Παρατηρώ τα πρόσωπα γύρω μου, άνθρωποι κάθε ηλικίας. Γελαστοί, σκάβουν την άμμο. Δεν έχει σημασία το αν θα βρουν κάποιο χαμένο θησαυρό. Η αξία της ανακάλυψης όπως ανέφερα. Αυτό, και η δυνατότητα -έστω για μερικές ώρες- να θυμηθείς την παιδική περιέργεια, τη φαντασία να δημιουργήσεις ιστορίες από το μηδέν. Πότε ήταν η τελευταία φορά, που σας έφτιαξε τη διάθεση, και άναψε το φιτίλι της φαντασίας σας, ένα κοχύλι;

Τραβάω μερικές φωτογραφίες, βάζω τη μηχανή στην τσάντα και σκαλίζω την άμμο, για να βρω το δικό μου μερίδιο στο θησαυρό. Επιστρέφω στο δωμάτιο με λάφυρα μερικά κοχύλια. Ανάμεσα τους, ένα όμορφο όστρακο. Ξαπλώνω στον καναπέ, το βάζω πάνω στο τραπέζι. Το φως του δειλινού ζωγραφίζει ένα παραμυθένιο φωτοστέφανο γύρω του. Αποκοιμήθηκα, προσπαθώντας να σκεφτώ μια ιστορία.

Την επόμενη μέρα, έκανα το γύρο του νησιού, με μικρές στάσεις. Θα μπορούσα άνετα να μείνω εδώ. Αν και είμαι μεγάλος για να μάθω ολλανδικά. Γιατί ακριβώς ταξιδεύουμε; Ποια είναι πραγματικά τα ταξίδια που κάνουν τη διαφορά; Μια επιδερμική επίσκεψη σε κάποιο μέρος, για λίγες μέρες, για μερικές φωτογραφίες και stories εκεί που πάνε όλοι, μοιάζει αποκρουστική. Για να γευθείς ένα μέρος, πρέπει να μείνεις όσο χρειαστεί, να συντονιστείς με τους ρυθμούς του. Κάποιος έγραψε, πως μαθαίνεις πραγματικά μια πόλη, όταν ερωτευτείς εκεί.

Πιθανόν να έχει δίκιο, αλλά αυτή είναι μια πολυτέλεια που δεν έχω χρήμα, χρόνο και αντοχές για να τη διεκδικήσω. Φεύγουμε μακριά, γιατί η γλυκόπικρη ρουτίνα γίνεται στυφή, χάνει κάθε υποψία γεύσης και μυρωδιάς. Ψάχνουμε στα στρέμματα του χρόνου, αποθέματα νοσταλγίας, για κάτι καινούργιο, διαφορετικό και ταυτόχρονα οικείο. Αρκετά φλυάρησα. Η πρόζα πρέπει να καίει ή να πνίγεται, έγραψε ο Octavio Paz. Αυτό το κείμενο βρίσκεται κάπου ανάμεσα, γυρεύει φλόγα, να κάψει, να ζεστάνει, να φωτίσει. Ή αχαρτογράφητα νερά, να ξεπλυθεί από τις στάχτες της καθημερινότητας.

Αφήνω πίσω μου το Texel με την προσδοκία πως θα ξανασυναντηθούμε. Χάνομαι στο κουβάρι της νύχτας.